เจียงตั่วหลบมือของหมิงเสี่ยวเจี๋ยที่กำลังจะยื่นมาจับอย่างใจเย็น แล้วเดินอ้อมไปหาหมิงจู ขมวดคิ้วถามว่า “เป็นอะไรหรือเปล่า?”
หมิงจูเผยรอยยิ้มที่มุมปาก เพียงแค่ถ้อยคำนี้ก็เพียงพอสำหรับเธอแล้ว
“ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ แค่มีคนอยู่เยอะ แต่ก็ไม่มีใครกล้าทำอะไรฉันหรอก”
เจียงตั่วพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองหลิวเฉิงไฉ “คุณหลิวจากสหกรณ์ร้านค้าสินะครับ? ต้องขออภัยด้วย วันนี้คนในหมู่บ้านเข้าใจผิด ทำให้คุณต้องพลอยลำบาก คุณกลับไปก่อนเถอะครับ”
ทันทีที่หมิงเสี่ยวเจี๋ยได้ยินเช่นนั้น เธอก็ร้องขึ้นมาทันทีว่า “พี่เจียง เขาจะไปไม่ได้นะ เขาเป็นชู้ของหมิงจูจริงๆ ทำไมพี่ถึงไม่เชื่อล่ะ! เมื่อสามวันก่อน ฉันได้ยินผู้ชายคนนี้พูดว่าเต้าหู้ของหมิงจูอร่อยมาก แถมยังบอกว่าสามวันครั้งมันไม่พอด้วยซ้ำ!”
เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ ผู้คนที่อ่อนไหวรอบข้างต่างหน้าแดงก่ำ
แม้กระทั่งหญิงสาวบางคนยังพึมพำกันเสียงเบา “ทำไมถึงมีคนพูดอะไรน่าอายแบบนี้ออกมาได้นะ น่าอับอายจริงๆ!”
เจียงตั่วจ้องมองเขม็งไปที่หมิงเสี่ยวเจี๋ยอย่างเย็นชา “ไม่มีหลักฐานก็อย่าปรักปรำคนอื่น”
หมิงเสี่ยวเจี๋ยไม่ยอมแพ้ เธอคว้าตัวหมิงเหลียนฮวาเข้ามาทันที “ฉันมีหลักฐานนะ เมื่อสามวันก่อน ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวที่ได้ยินคำพูดน่ารังเกียจพวกนั้น หมิงเหลียนฮวา เธอพูด
