สิว่าฉันโกหกหรือเปล่า!”
หมิงเหลียนฮวาพยักหน้าอย่างมั่นใจ “เสี่ยวเจี๋ยไม่ได้โกหกค่ะ วันนั้นเราสองคนได้ยินพร้อมกันที่ข้างกำแพงบ้าน”
หมิงจูหัวเราะเบาๆ อย่างจนปัญญา กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง หลิวเฉิงไฉที่อยู่ข้างๆ ก็พูดขึ้นอย่างเอือมระอา “คำพูดนั้นฉันพูดจริงๆ นั่นแหละ แต่ฉันพูดตามตรงเลยนะว่าเต้าหู้ที่หมิงจูทำอร่อยมาก ฉันมารับของสามวันครั้งก็ไม่พอขายแล้ว!”
หมิงเสี่ยวเจี๋ยเย้ยหยัน “ทำเต้าหู้บ้าอะไร อย่ามาพูดพล่ามแถวนี้!”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวเฉิงไฉก็หันกลับไปมองหมิงจูด้วยสีหน้าฉงน “น้องหมิงจู ฝีมือขั้นสุดยอดของเธอ… คนในหมู่บ้านนี้ไม่รู้กันเลยรึ นี่เธอไม่เคยแสดงฝีมืองั้นหรือ?”
หมิงจูยักไหล่แล้วยิ้ม “ไม่เคยหรอกค่ะ ของพวกนี้มันราคาแพง ไม่ใช่ทุกคนจะซื้อกินได้”
หลิวเฉิงไฉนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง “จริงอย่างที่พูดนะ เต้าหู้นี้ก็แพงจริงๆ!”
เมื่อเห็นว่าทุกคนยังไม่เชื่อ เขาก็ได้แต่เดินไปที่ข้างเกวียน แล้วเปิดผ้าขาวที่คลุมข้าวของบนเกวียนออก ชี้ไปยังเต้าหู้ที่วางอยู่ด้านบน…
“ผมเป็นคนจัดซื้อของสหกรณ์ร้านค้าประจำอำเภอ มารับเต้าหู้ที่บ้านหมิงจู พวกเราตกลงกันว่าจะมารับแปดสิบชั่งทุกสามวัน แต่เต้าหู้ที่เธอทำนั้นอร่อยเป็นพิเศษ ที่สหกรณ์ร้านค้าขายไม่พอเลย ผมถึงได้พูดไปตอนนั้นว่าสามวันครั้งมันไม่พอ”
เมื่
