อเห็นเต้าหู้ตรงหน้า หมิงเสี่ยวเจี๋ยก็ยังไม่เชื่อ เธอกอดอกแล้วหัวเราะเยาะอย่างดูถูก “พูดเหลวไหล! พวกเราอยู่ในหมู่บ้านเดียวกับหมิงจู หล่อนทำเต้าหู้ไม่เป็นหรอก ฉันว่าคงเอาเต้าหู้ที่ซื้อมาหลอกพวกเรามากกว่า!”
หลิวเฉิงไฉได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกว่าช่างไร้เหตุผลเหลือเกิน เขามองหมิงจูแล้วถามว่า “น้องหมิงจู คนในหมู่บ้านของเธอนี่ยังไงกันนะ ถึงได้กล่าวหาคนอื่นอย่างหน้าตาเฉยแบบนี้!”
หมิงจูเย้ยหยันแล้วกล่าวว่า “คนในหมู่บ้านเราไม่ได้เป็นแบบนี้ไปเสียหมดหรอกค่ะ คนอื่นเขาก็มีสมองกันทั้งนั้น แต่คนนี้พิเศษหน่อย เป็นลูกสาวหัวหน้าหมู่บ้าน ไม่ต้องใช้สมองคิดก็พูดจาใส่ร้ายคนอื่นได้ตามอำเภอใจ”
หมิงเสี่ยวเจี๋ยได้ยินดังนั้น ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างทันที นังหมิงจูนี่กล้าดียังไงมาเรียกว่าเธอไม่มีสมอง!
เธอแสร้งทำเป็นเศร้าใจแล้วหันไปมองเจียงตั่ว “พี่เจียง ดูหมิงจูสิคะ ไม่มีเหตุผลเลยสักนิด อย่าไปเชื่อคำพูดไร้สาระของหล่อนเลยนะ”
เจียงตั่วมองด้วยสายตาลึกล้ำ และพูดขึ้นอย่างหนักแน่น “ฉันเชื่อหมิงจู เธอทำเต้าหู้เป็น และทำได้อร่อยมากด้วย”
เมื่อได้ยินเจียงตั่วเชื่อมั่นและปกป้องตนเองอย่างไม่ลังเลเช่นนี้ หัวใจของหมิงจูก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา
เธอยิ้มมุมปากมองไปยังทุกคน แล้วยิ้มตอบอย่างเปิดเผยว่า “เต้าหู้บนเกว
