ขณะที่หมิงเสี่ยวเจี๋ยเบียดเสียดเข้าไปในฝูงชน เธอก็เห็นหมิงจูถีบคนพอดี เธอเองก็ตกใจจนตาค้าง นี่… นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
เมื่อครู่ทั้งสองคนกำลังกระซิบกระซาบกันอยู่ชัดๆ เธอจึงไปเรียกคนมาเพราะเห็นสวีข่ายส่งสายตาให้
ทำไมแค่เพียงครู่เดียวถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้?
หมิงจูหันไปมองเจียงตั่วและเฉียวปินด้วยความสับสน แล้วถามกลับว่า “นัดเจออะไรกัน?”
เฉียวปินเป็นคนปากไวอยู่แล้ว เขาโพล่งออกมาทันทีว่า “เมื่อกี้นี้หมิงเสี่ยวเจี๋ยวิ่งเข้ามาในลานบ้านของคุณ แล้วบอกกับหัวหน้าว่าคุณแอบไปนัดพบสวีข่าย หัวหน้าไม่เชื่อ เธอเลยให้หัวหน้ามาดูด้วยตัวเอง ไม่อย่างนั้นก็จะตะโกนให้คนทั้งหมู่บ้านรู้”
หมิงจูจ้องมองหมิงเสี่ยวเจี๋ยแล้วหัวเราะ “การลอบนัดพบของชายหญิงในความคิดบ้านเธอ คือการตะโกนด่าอีกฝ่ายว่าสารเลว แล้วอยากเรียกออกมาตีจนตายงั้นเหรอ? งั้นรสนิยมของเธอก็เป็นเอกลักษณ์จริงๆ ขอให้ผู้ชายทุกคนที่นัดพบกับเธอในอนาคต ต่อยเตะเธอได้แบบนี้เลยนะ!”
หมิงเสี่ยวเจี๋ยโกรธจนหน้าดำหน้าแดง!
“นี่… สวีข่าย คุณบอกมาสิว่าเรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
สวีข่ายพยายามจะลุกขึ้นนั่ง มือกุมหน้าอกที่ถูกถีบจนปวดร้าว แล้วพูดด้วยสีหน้าไร้เดียงสาว่า “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง หมิงจูวิ่งมาถึงที่ก็ปรักปรำฉันว่าทำร้ายป้า จากนั้นก็กุข่าวว
