่าขุดไท่สุ้ยได้ แล้วแบ่งให้ฉันตั้งครึ่งหนึ่ง เมื่อกี้ก็ถีบฉันอีก หล่อนตั้งใจจะฆ่าคนชัดๆ ฉันจะแจ้งจับ!”
ตอนนี้เจียงตั่วพอจะเข้าใจเรื่องราวคร่าวๆ แล้ว เขาจ้องมองหมิงจูด้วยสีหน้าหนักใจ “บาดแผลที่หัวป้า เป็นฝีมือเขาเหรอ?”
หมิงจูพยักหน้า แต่ไม่ได้ตั้งใจจะให้เจียงตั่วเข้ามายุ่ง เธอแกล้งทำเป็น ‘โกรธเคือง’ แล้วพูดเสียงดังว่า “ใช่แล้วค่ะ เขากำลังจะฟ้องฉันไม่ใช่หรือไง? งั้นฉันก็จะฟ้องเขาเหมือนกัน เขาคิดว่าเขาทำร้ายคนแล้วไม่ทิ้งหลักฐานไว้ แต่พวกคุณดูที่กางเกงของป้าสิ ยังมีรอยเท้าเปื้อนดินที่สวีข่ายเตะไว้ด้วยนะ! แค่เอาลายพื้นรองเท้าไปเทียบก็รู้แล้ว แถมปากกาหมึกซึมที่เขาเก็บไว้ในกระเป๋าตลอดเวลาก็ยังตกอยู่ตรงนั้นด้วย ฉันเก็บมาได้!”
พูดพลางเธอก็ตบกระเป๋าเสื้อของตนเอง “บัณฑิตจากเมืองมาอยู่ชนบทแล้วยังทำร้ายชาวบ้าน นี่ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรงนะ!”
ได้ยินหมิงจูพูดเช่นนั้น สวีข่ายก็ก้มหน้ามองกระเป๋าเสื้อด้านซ้ายโดยไม่รู้ตัว… ปากกาหายไปจริงด้วย!
เขาถูกคำพูดของหมิงจูหลอกจนอึ้งไปชั่วขณะ ไม่ได้การ เขาจะไปสถานีตำรวจไม่ได้!
เขากลืนน้ำลายด้วยความประหม่า “ถ้าพูดอย่างนั้น… เธอก็ทำร้ายฉันเหมือนกัน ตอนนี้หน้าอกของฉันยังเจ็บอยู่เลย… เรื่องนี้ก็ถือว่าเสมอกันแล้วไม่ใช่หรือไง?”
“เสมออะไรกั
