น?” หมิงจูตะคอกกลับ “ไท่สุ้ยที่ฉันให้นายไปเมื่อก่อน ตอนนี้ฉันไม่ให้แล้ว เอามาคืนฉันด้วย!”
“หมิงจู เธอเคยให้ไท่สุ้ยฉันเมื่อไหร่กัน จะปรักปรำจนฉันตายให้ได้เลยหรือไง?!”
เข้าใจถูกแล้ว!
หมิงจูเยาะเย้ย “ในหมู่บ้านมีคนมากมาย ฉันไม่ปรักปรำคนอื่นแต่กลับปรักปรำแค่นายอย่างนั้นหรือ? อย่ามาแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องเลย ใครบ้างจะไม่รู้ว่าก่อนที่ฉันจะแต่งงานกับผู้กองเจียง ของดีๆ ทั้งหมดฉันให้นายไปแล้ว? คิดว่าไม่ยอมรับแล้วจะไม่มีใครรู้หรือไง?”
พูดแล้วเธอก็หันไปมองหมิงต้าโหย่ว “หัวหน้าหมู่บ้านคะ หนูให้ไท่สุ้ยสิบกว่าชั่งกับสวีข่ายไปจริงๆ แต่ตอนนี้เขาไม่ยอมรับแล้ว ถ้าหมู่บ้านช่วยหนูทวงคืนมาได้ หนูก็ยินดีมอบจำนวนนั้นทั้งหมดให้หมู่บ้าน!”
หมิงต้าโหย่วได้ยินดังนั้น ตาเป็นประกายทันที เขาอยากได้ไท่สุ้ยนั้นมาก จึงตอบตกลงทันที
หมิงจูอ้างว่าบาดแผลของป้าเธอกำลังเลือดไหล ต้องกลับไปทำแผลก่อน จากนั้นก็ชวนเจียงตั่วและเฉียวปิน พาป้าของเธอกลับไป
สวีข่ายนั่งอยู่บนพื้น ได้ยินหมิงต้าโหย่วเรียกชื่อเขา บอกว่าจะพาไปที่ทำการหมู่บ้านเพื่ออบรมสั่งสอนจิตสำนึก เขาก็เสียใจแทบตายทันที!
ถ้ารู้แต่แรกว่าจะไม่ไปยั่วโมโหผู้หญิงร้ายกาจอย่างหมิงจู ยัยนั่นร้ายกาจเกินไปแล้ว!
ตอนนั้นเขาไม่รู้ตัวเลย สองชั่วโมงต่อมาเมื่อเขาก
