ลับจากที่ทำการหมู่บ้านไปยังที่พักบัณฑิต ได้เห็นปากกาหมึกซึมที่เขาถอดออกมาวางอยู่บนโต๊ะ เขาก็แทบลมจับ!
ไม่มีหลักฐานที่เขาทำร้ายใครเลยแต่แรก หมิงจูแค่สังเกตเห็นว่าปากกาที่เขาใช้ทำเป็นผู้มีการศึกษาหายไปจากกระเป๋าเสื้อ เธอจึงหลอกเขา
เขากำลังถูกหญิงชั่วร้ายคนนั้นทำให้โมโหจนตายอยู่แล้ว!
ระหว่างทางกลับบ้าน หมิงจูเล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นให้เจียงตั่วและคนอื่นๆ ฟัง
เมื่อรู้ว่าสวีข่ายจ้องจะเอาไท่สุ้ยของหมิงจู เฉียวปินก็ด่าเขาไปตลอดทาง
เมื่อกลับถึงบ้าน หมิงจูก็ให้เจียงตั่วพาเฉียวปินและลุงหมิงไปกินข้าวก่อน ส่วนเธอเองก็ดึงหมิงชุนนีกลับเข้าห้องไปล้างแผล จากนั้นก็ใช้น้ำจากน้ำพุวิเศษพอกไว้สักพัก
บาดแผลที่เคยเลือดซิบอยู่ก็หยุดเลือดไหลทันที
หมิงชุนนียังบอกอีกว่าที่บาดแผลไม่รู้สึกเจ็บแล้ว
หมิงจูตักข้าวและกับข้าวแยกไปให้ในห้อง เมื่อเห็นว่าป้ากินข้าวได้เยอะแล้ว เธอก็วางใจและเดินออกมา
เมื่อเข้ามาในครัว เห็นเจียงตั่วยืนรออยู่ข้างประตู หมิงจูก็ถามอย่างงุนงง “ทำไมคุณถึงไม่ไปกินข้าวกับแขกล่ะคะ?”
“เฉียวปินอยู่เป็นเพื่อนแล้ว ป้าเป็นยังไงบ้าง?”
“ไม่เป็นไรแล้วค่ะ กินข้าวสบายใจเฉิบเลย น้ำไท่สุ้ยนี่ใช้ได้ผลดีจริงๆ ทั้งหยุดเลือดและบรรเทาความเจ็บปวด”
เจียงตั่วพยักหน้า แล้วสำรวจหมิ
