งจูตั้งแต่หัวจรดเท้า “แล้วเธอล่ะ ก่อนที่ฉันจะไปหา เขาสู้กลับบ้างไหม?”
หมิงจูได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าตาออดอ้อน “ฉันก็เจ็บเหมือนกันค่ะ…”
เจียงตั่วขมวดคิ้วแน่น กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง หมิงจูก็แกว่งมือไปมาต่อหน้าเจียงตั่ว แล้วพูดเสียงหวาน “ฉันตบหน้าเขาแรงไปหน่อย ฝ่ามือฉันเจ็บ ผู้กองเจียงเป่าให้ฉันหน่อยสิคะ เป่าแล้วก็จะไม่เจ็บแล้ว”
เธอทำเรื่องน่าคลื่นไส้อีกแล้ว!
ถึงจะเป็นอย่างนั้น หมิงจูก็ไม่รู้จะควบคุมตัวเองอย่างไรดี เพราะว่าผู้ชายหยาบกระด้างของเธอนั้น ล้อเล่นด้วยได้ง่ายดายเหลือเกิน!
เจียงตั่วถอนหายใจโล่งอก ยกมือขึ้นมากดฝ่ามือของหมิงจูลง “หยุดเล่นได้แล้ว”
“ได้ค่ะ ได้ค่ะ รู้แล้ว ไม่เล่นแล้ว” หมิงจูเลียนแบบท่าทางจริงจังของเขา ชักมือกลับมา แล้วพยักหน้า จากนั้นก็หัวเราะ “ไอ้ไก่อ่อนนั่นจะเป็นคู่ต่อสู้ของฉันได้ยังไงคะ? ฉันไม่ให้โอกาสเขาโต้กลับเลยด้วยซ้ำ คุณอย่าดูถูกว่าฉันตัวผอมบาง ที่จริงแล้ว… ฉันดุมากนะคะ!”
เจียงตั่วไม่ได้ขัดจังหวะคำพูดไร้สาระของเธอ ฟังจนจบแล้วจึงกล่าวว่า “เรื่องไท่สุ้ยเปิดเผยออกไปแล้ว ถึงเขาจะเอาออกมาให้ได้ หมิงต้าโหย่วก็จะยึดไปเป็นของตนเอง”
“จุ๊ๆ” หมิงจูขยับเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อย ดวงตาเปล่งประกายด้วยความเจ้าเล่ห์ แล้วกระซิบเสียงเบาว่า “อย่าบอกนะ
