หมิงจูไม่รู้ว่าเฉียวปินกำลัง ‘เข้าใจผิด’ เธอตอบกลับเขาไปว่า “ใช่แล้ว แถวนั้นแหละ เรามาหาดูกันก่อนว่ามีร่องรอยอะไรบ้างไหม… รอยเท้ากระต่ายที่เหยียบหญ้าอ่อน หรือรอยเท้าบนดินนิ่มๆ ก็ได้ ถ้าเจอแล้วเราจะขุดหลุมดัก”
“ได้เลย!” เฉียวปินละสายตาจากเธอ แล้วเริ่มมองหาทันที
เจียงตั่วพาหมิงจูไปยังที่ราบแห่งหนึ่ง “ฉันกับเฉียวปินจะไปหาเอง เธอรออยู่ตรงนี้นะ”
หมิงจูยิ้มบางๆ อย่างอบอุ่น “ได้เลยค่ะ ถ้าอย่างนั้นไฟฉายก็ให้พวกคุณไปเลยแล้วกัน”
ทั้งสามคนนำไฟฉายมาเพียงสองกระบอก เจียงตั่วไม่รับไป เพราะเป็นห่วงว่าหมิงจูจะกลัวความมืด…
เขาเดินไปหาเฉียวปิน ทั้งสองเดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว เฉียวปินก็ลดเสียงลงแล้วพูดว่า “หัวหน้าครับ พวกคุณสองคนทำเรื่องแบบนี้… น่าจะหลบสายตาคนหน่อยนะครับ?”
“อะไร?”
เจียงตั่วไม่เข้าใจ แต่เฉียวปินกลับกระซิบดังขึ้น “เฮ้อ ผมเห็นหมดแล้ว พวกคุณสองคนเพิ่ง… จูบกันไม่ใช่เหรอ!”
ขณะนั้น เจียงตั่วถึงกับพูดไม่ออก เขาถลึงตามองเฉียวปิน “นายพูดอะไรของนาย”
เฉียวปิน “ฮะ?”
“พอได้แล้ว ไปหากระต่ายของนายซะ”
หมิงจูที่ยืนอยู่ไม่ไกล หมุนไฟฉายไปรอบๆ และเห็นต้นหม่อนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร…
เธอตาเป็นประกาย แล้วไถลตัวลงไปตามทางลาด
ไหนๆ ก็เข้ามาแล้ว จะกลับไปมือเปล่าก็คงไม่ได้ เก็บใ
