เจียงตั่วพยายามอดทนข่มความร้อนบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ แล้วบรรจงผูกข้าวของที่หมิงจูซื้อมากับจักรยานโดยไม่พูดอะไร
เธอไม่เพียงซื้อถั่วเหลืองหลายสิบชั่ง แต่ยังซื้อแป้งหยาบอีกหลายชั่ง เนื้อและผักอีกเล็กน้อย… ในตะกร้าไม้ไผ่เล็กๆ มีหนอนไหมจำนวนมากกำลังกระดุกกระดิกอยู่ด้วย
เจียงตั่วผูกของไปพลาง ถามไปพลางว่า “ในสหกรณ์ร้านค้าไม่มีขายหนอนไหม เธอไปซื้อมาจากไหน?”
หมิงจูยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มหวานและตอบตามตรง “ฉันไปตลาดมืดมาค่ะ ของที่นั่นถูกกว่าในสหกรณ์ร้านค้าเยอะเลย”
ได้ยินคำนั้น เจียงตั่วเงยหน้าขึ้นมองเธอ “เต้าหู้ของเธอเอาไปขายที่ตลาดมืดเหรอ?”
“ไม่ใช่หรอกค่ะ วันนี้โชคดีสุดๆ ไม่รู้ว่าเทพองค์ไหนมาโปรด พอลงจากรถก็เจอคนของสหกรณ์ร้านค้าจะมาจับจ่ายซื้อของพอดี ฉันก็เลยขายเต้าหู้ให้เขาหมดภายในไม่กี่นาที… คิดว่ายังมีเวลาเหลือ เลยลองไปตลาดมืด ซื้อของพวกนี้มาไงคะ”
ด้วยเงินจำนวนเท่ากัน สามารถซื้อของได้มากกว่า หมิงจูไม่คิดว่ามีอะไรไม่ดีเลย แต่ในสายตาของเจียงตั่ว มันกลับเป็นเรื่องที่ไม่สมควรกระทำอย่างยิ่ง
“ไปที่นั่นมันผิดกหมาย เธอไม่ควรไปอีกนะ”
เห็นเจียงตั่วผูกของเสร็จแล้ว หมิงจูขึ้นนั่งบนคานด้านหน้าของจักรยานอย่างชำนาญ เงยหน้ามองเขา “ผู้กองเจียงอย่าเคร่งครัดนักสิคะ ฉันก็เพิ่งไปครั้งแรกเอง”
น้ำเสี
