อุปกรณ์เลย!”
เจียงตั่วเองก็มองกระต่ายในมือของเธอด้วยสายตาที่ไม่เชื่อเช่นกัน… โชคดีขนาดนี้จริงหรือ?
หมิงจูรู้สึกจริงๆ ว่า หากพูดถึงวิธีโชคดีอย่างน่าเหลือเชื่อทั้งร้อยแปดรูปแบบ นี่คือความมหัศจรรย์ระดับที่มีแค่ในตำราเรียนเลยทีเดียว!
คนในยุคนี้ซื่อ แล้วสัตว์ป่าพวกนี้ซื่อบื้อด้วยหรือ?
ก่อนหน้านี้ก็เจอปลาโง่ ตอนนี้มีกระต่ายที่โง่จนวิ่งไม่เป็นอีก
นึกถึงกระต่ายป่าตัวใหญ่สีเทาตัวนั้นที่ไม่กลัวเธอเลย ทั้งยังเดินเตร็ดเตร่มาติดกับดักเอง…
หมิงจูเปลี่ยนความคิด เธอยกมือส่งกระต่ายให้เจียงตั่ว
เจียงตั่วคิดว่าเธอถือไม่ไหว จึงรับไป แต่ไม่คาดคิดว่ากระต่ายที่เดิมทีไม่ดิ้นรนอยู่ในมือของเธอ พอมาอยู่ในมือของเขากลับดิ้นรนอย่างรุนแรง พยายามหนีตายอย่างไม่คิดชีวิต
หมิงจูตระหนักขึ้นมาทันที เป็นเพราะเธอมีน้ำพุวิเศษ สัตว์เล็กๆ จึงถูกดึงดูดเข้ามาหรือเปล่านะ?
ถ้าอย่างนั้นต่อไปเธอจะกลายเป็นนักล่าตัวยงในอีกไม่นานแล้วใช่ไหม?
ไม่ว่าอย่างไร การขึ้นเขาครั้งนี้ของทั้งสามคนก็ถือว่าได้บางอย่างกลับมา
ทั้งสามคนกลับบ้านอย่างมีความสุข เมื่อมาถึงบ้าน หมิงจูก็ขังกระต่ายไว้ในกรง แล้วไปที่ห้องของคุณป้า เอาใบหม่อนวางบนกระด้งกลมที่ใช้เลี้ยงไหม
หนอนไหมพวกนี้กินเก่งจริงๆ ใบหม่อนที่เพิ่งให้ไปเมื่อตอนเย็น… แค่ไม่กี่ชั่วโมงก็กิน
