นมาโอบแขนของชายหนุ่มไว้
ฝ่ามือของเขาแนบสนิทกับหน้าอกของเธอ ความอบอุ่นจากฝ่ามือนั้นยังพลุ่งพล่านอยู่ในร่างกายของเขา ทำให้รู้สึกร้อนรุ่มราวกับถูกไฟไหม้
ทว่าหญิงสาวร่างเล็กที่หลับอยู่กลับไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย ความเย็นสบายบนตัวเขาทำให้เธอหลงใหล ใบหน้าเล็กๆ ของเธอซุกไซ้ที่ข้อศอกของเขาอย่างแผ่วเบาราวกับลูกแมว
ซุกไซ้ไปมา เธอก็พลิกตัวลุกขึ้นนั่งกะทันหัน แล้วล้มตัวทับเขาอย่างงัวเงีย กดร่างทั้งร่างลงบนตัวเขา แนบใบหน้ากับหน้าอกของเขาแล้วหลับต่อ…
เสียงหัวใจของเจียงตั่วที่เต้นรัวราวกับกลองส่งไปถึงหูของหมิงจูที่หลับใหลอยู่ สติของเธอค่อยๆ กลับคืนมา แล้วก็ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย
เมื่อเห็นชายหนุ่มที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม หมิงจูขนตาไหวระริก โอ้ ตนที่นอนไม่เรียบร้อยกลับไปยั่วผู้กองเจียงผู้ใสซื่ออีกแล้ว!
และทำให้เขา… มีอารมณ์
หมิงจูรู้สึกผิดจึงหลับตาลงอีกครั้งเพื่อแกล้งทำเป็นหลับอยู่ นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอจริงๆ ที่เป็นเช่นนี้ เพราะเจียงตั่วตัวเย็นสบายเกินไป ราวกับแผ่นปูรองนอนธรรมชาติ
“ถ้าตื่นแล้วก็ลงไปนอนเถอะ”
หมิงจู “…”
ร่างเล็กๆ ค่อยๆ เลื่อนลงมา กลับไปที่ตำแหน่งของตนเอง เธอพึมพำว่า “คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันตื่นแล้ว?”
“จังหวะการหายใจเปลี่ยนไป”
หมิงจูถึงกับพูดไม่ออก คนคนนี้ระมัดระวังขนาดนี้เชียว
