เล็กๆ ออก แล้วใช้มีดเล็กๆ ที่นำมาด้วยปาดเต้าหู้ชิ้นเล็กๆ ยื่นให้คู่สนทนา
เจ้าหน้าที่คนนั้นไม่เกรงใจ ชิมไปหนึ่งคำ ทันใดนั้นดวงตาทั้งคู่ก็เบิกกว้าง!
เดิมทีเขาเหนื่อยล้ามาทั้งวัน แถมยังต้องออกมาช่วยคนอื่นทำ ‘ภารกิจ’ แต่ไม่คิดว่าเต้าหู้เพียงคำเดียวจะทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที ราวกับว่าอวัยวะภายในเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงาน และมีกำลังใจดีขึ้นมาก
เขาไม่เคยกินเต้าหู้ที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนในชีวิต มันหอมยิ่งกว่าเนื้อเสียอีก และยังช่วยเพิ่มพลังงานด้วย!
เจ้าหน้าที่คนนั้นจ้องมองเต้าหู้ แล้วกลืนน้ำลายลงคอ “อร่อยจริงด้วย… ทั้งหมดนี่ผมรับซื้อเอง คุณขายยังไง?”
“หนึ่งเหมา [*] ห้าเฟินต่อชั่ง [**] ทั้งหมดสี่สิบชั่ง รวมเป็นหกหยวนค่ะ”
“อะไรนะ? หนึ่งเหมาห้าเฟินเหรอ? นี่มันแพงเกินไปแล้ว! เต้าหู้ของสหกรณ์ร้านค้าเราขายแค่แปดเฟินต่อชั่ง ของคุณตั้งสองเท่า ใครจะกล้าซื้อกันเล่า! แม้แต่ซื้อไป สหกรณ์ร้านค้าของเราก็ขายไม่ออก…”
หมิงจูรู้ดีว่าต้องมีคนพูดแบบนี้ เธอยิ้มเล็กน้อย “นั่นก็แค่พิสูจน์ว่าพวกคุณขายไม่เป็น คุณเองก็ชิมแล้วสัมผัสได้ว่าเต้าหู้ของฉันไม่เหมือนใคร น้ำที่ฉันใช้บดถั่วเหลืองเป็นสูตรพิเศษ ต้นทุนแพงกว่าถั่วเหลืองมาก และที่สำคัญคือเต้าหู้ที่ทำออกมาเป็นเต้าหู้ที่มีคุณค่าทางโภชนาการอย่างแท้จร
