นินเขาเล็กๆ
เธอเดินมาถึงเชิงเขา ตั้งใจจะขุดผักป่าสักหน่อย แต่ในยุคนั้นทุกครัวเรือนขาดแคลนทั้งเสื้อผ้าและอาหาร ผักป่าที่เชิงเขาจึงถูกขุดจนหมดเกลี้ยงไปนานแล้ว
หมิงจูจำต้องเดินลึกเข้าไปในป่า วนเวียนอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็พบจี้ไช่ [1] หลายต้นใต้ต้นหวายเก่าแก่ที่ร่มครึ้ม
ยิ่งเดินลึกเข้าไป ผักป่าก็ยิ่งมีมากขึ้น นอกจากจี้ไช่แล้ว เธอยังเก็บดอกแดนดิไลออนมาได้เกือบครึ่งตะกร้าอีกด้วย
เธอยิ่งขุดยิ่งเพลิน เมื่อเดินเรื่อยมาจนถึงใต้ต้นสนเก่าแก่ที่มีลำต้นบิดเบี้ยว ดวงตาพลันเหลือบไปเห็นบางอย่างสีขาวนูน โผล่ออกมาข้างรากไม้ใหญ่กลางรอยแยกที่ปกคลุมด้วยกิ่งไม้แห้ง
หมิงจูรู้สึกแปลกใจ เดินเข้าไปเขี่ยเศษกิ่งไม้แห้งออก ปรากฏว่าด้านล่างมีก้อนทรงกลม รูปร่างไม่สม่ำเสมอ ผิวภายนอกของมันคล้ายหนังยาง ยืดหยุ่นได้เล็กน้อย และด้านล่างนุ่มนิ่ม
เมื่อเธอลองสัมผัสดู มือก็เปื้อนเมือกเหนียวๆ
หมิงจูดีใจสุดขีด นี่มัน… เห็ดหลินจือเนื้อ?!
หรือที่เรียกกันทั่วไปว่าไท่สุ้ย [2] เป็นสิ่งมีชีวิตในอาณาจักรโพรทิสตานอกเหนือจากสัตว์ พืช และเชื้อราตามหลักชีววิทยาที่หายาก!
เมื่อตอนที่เธออายุสิบกว่าปี เคยตามพ่อไปเยี่ยมบ้านเพื่อน และเห็นในห้องนั่งเล่นของบ้านนั้นมีอ่างกระเบื้อง แช่สิ่งที่คล้ายก้อนเนื้อถูกตัดแบ่งเอาไว
