เจียงตั่วก้าวเข้าไปรับจอบจากหมิงจู “เดี๋ยวฉันทำเอง”
หมิงจูอยากจะปฏิเสธอย่างสุภาพ แต่พื้นดินนี้แข็งมากจนเธอขุดไม่ไหว จึงถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วชี้ไปที่พื้นที่ว่างเปล่าพร้อมกับอธิบายความคิดของเธอ
เจียงตั่วพยักหน้า “เข้าใจแล้ว เธอไปพักเถอะ”
หมิงจูไม่กล้าพัก เธอเลื่อนเก้าอี้ตัวเล็กไปนั่งใต้ร่มเงาข้างกำแพง อยู่เป็นเพื่อนเขาทํางาน
ต้องบอกเลยว่า การได้ดูเจียงตั่วทำงานเป็นเรื่องที่ดูเพลินไม่รู้เบื่ออย่าบอกใคร!
ชายหนุ่มร่างกำยำคนนี้เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ แขนของเขาแข็งแกร่งจนรู้สึกเหมือนงัดด้ามจอบให้หักได้ด้วยมือเปล่า
ไม่แปลกใจเลยที่ป้าๆ ยายๆ ในหมู่บ้านมักจะจับกลุ่มคุยกันว่าเขาต้อง ‘เก่ง’ เรื่องอย่างว่าแน่ๆ ดูสิ ขนาดแค่ขุดดินยังเท่อะไรขนาดนี้!
เมื่อสัมผัสได้ว่าหมิงจูกำลังมองอยู่ เจียงตั่วก็หันหน้ามามองเธอโดยไม่ตั้งใจ
หมิงจูรีบหดสายตาละโมบของตัวเองกลับมาอย่างรู้สึกผิด แล้วยิ้มหวาน “ผู้กองเจียงทำไมเก่งขนาดนี้คะ คุณนี่เหมือนยอดมนุษย์ไม่มีใครเทียบได้เลย!”
ผู้ชายก็ชอบฟังคำเยินยอไม่ใช่เหรอ? ในเมื่อเธอช่วยออกแรงไม่ได้ งั้นก็ต้องป้อนคำหวานให้ถึงใจไปเลย!
แน่นอนว่าเธอก็พูดความจริง เขามีแรงเยอะมากจริงๆ
เจียงตั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย วาทศิลป์ของเธอมาจากไหนกันนะ? ฟังแล้วรู้สึกขนล
