ใต้แสงไฟสลัว ใบหน้าของเจียงตั่วไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ยากจะคาดเดาความรู้สึก
หมิงจูจึงตัดสินใจเลิกมองเขา แล้วพูดด้วยอย่างตรงไปตรงมา “ประเด็นก็คือ… วันนั้นในห้องใต้ดินเก็บเสบียงฉันวู่วามเกินไป พอเอาเข้าจริงก็… เจ็บไปหมดเลยค่ะ…”
ใจของเจียงตั่ววูบดิ่งลง “เจ็บมากไหม?”
เมื่อครู่เขายังรู้สึกอึดอัดใจกับข้อเสนอของหมิงจูเรื่องระดับขั้นของชีวิตคู่ แต่ตอนนี้กลับเหลือเพียงความรู้สึกผิด หมิงจูเป็นเพียงหญิงสาวบอบบาง จะทนความเจ็บปวดจากเขาได้นานแค่ไหนกัน?
วันนั้นเขา… ควบคุมตัวเองไม่ได้เลย และไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ
หมิงจูโบกมือ “ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นหรอกค่ะ เลือดหยุดไหลไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่ก็ยังปวดอยู่บ้าง ฉันแค่อยากพักฟื้นสักหน่อยก่อนน่ะค่ะ…”
“ฉันเข้าใจ แล้วก็จะเคารพการตัดสินใจของเธอ” เจียงตั่วพูดจบก็เดินไปข้างหน้า หยิบผ้าห่มที่หมิงจูเพิ่งปูบนเตียงเสร็จเมื่อครู่ขึ้นมาหนึ่งผืน แล้ววางลงบนพื้น
หมิงจูตกตะลึง ทำถึงขนาดนี้มันก็เกินไปหน่อยน่ะสิ
“คุณขึ้นมานอนบนเตียงอุ่นๆ เถอะค่ะ พื้นมีความชื้นสูง ไม่ดีต่อสุขภาพนะคะ”
คนที่เป็นหมอย่อมรู้เรื่องการดูแลสุขภาพเป็นอย่างดี อะไรดีต่อร่างกาย อะไรไม่ดี ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าหมิงจู
แต่เจียงตั่วกลับยืนกรานว่า “ไม่เป็นไร ฉันชินแล้ว เข้านอนแต่หัวค่ำเถอะ
