เจียงตั่วถอยหลังไปหนึ่งก้าว น้ำเสียงของเขาเย็นชาแต่ก็หนักแน่น “เธอไม่ใช่หมิงจู!”
ภรรยาของหมิงฝูได้ยินคำพูดนี้ก็หน้าตึงเครียดขึ้นมาทันที แต่ก็รีบปรับสีหน้ากลับมา แล้วยิ้มตอบว่า “เจ้าบ่าวพูดจาเหลวไหลอะไรกัน ถ้านี่ไม่ใช่เจ้าสาวจะเป็นใครไปได้? ฉันเป็นคนคลุมผ้าแพรแดงให้หมิงจูด้วยตัวเองเลยนะ”
เจียงตั่วไม่สนใจคำพูดของคนข้างๆ แต่จ้องมองผู้หญิงตรงหน้า ถามเธออย่างชัดถ้อยชัดคำ “เธอคือหมิงจูจริงหรือเปล่า?”
เจ้าสาวไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่พยักหน้า
ภรรยาของหมิงฝูเห็นเช่นนั้นจึงกล่าวเสริมว่า “วันมงคล เจ้าสาวที่พูดจาไม่เป็นมงคลหรอกค่ะ! ผู้กองเจียง นี่คือหมิงจูจริงๆ คุณอย่าคิดมากเลยค่ะ รีบมาไหว้ฟ้าดินต่อเถอะ! พอพวกคุณทำพิธีเสร็จแล้ว พวกเรายังต้องกลับไปทำงานต่ออีก!”
แต่เจียงตั่วกลับเบี่ยงตัวหลบมือของภรรยาหมิงฝูที่กำลังจะดึงเขาเข้ามา แล้วถามด้วยน้ำเสียงกดดัน “หมิงจูอยู่ที่ไหน? แล้วหมิงชุนนีล่ะ?”
“ชุนนีเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ฉันกลัวจะเสียเรื่องสำคัญ เลยให้คนอื่นพาเธอออกไปทำงานแล้วค่ะ”
เฉียวปินที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นหัวหน้าของตนเป็นเช่นนี้ก็สับสน ถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า “หัวหน้าเป็นอะไรไปครับ? มีเรื่องอะไรผิดปกติหรือครับ?”
ทุกอย่างไม่ถูกต้องไปหมด หมิงจูเคยบอกว่าเธอมีชุดใส่ในวันแต่งงานที่ตัดเย็บ
