ร้อนใจ! ถ้าปล่อยให้เจียงตั่วจากไปจริงๆ ปู่จะต้องส่งเธอไปหมู่บ้านสกุลชวีแน่ๆ ตอนนี้ต่อให้เธอเสียหน้าไปหมดแล้ว เธอก็ต้องยอมทุ่มสุดตัว อย่างไรก็ต้องจับเจียงตั่วให้อยู่หมัด!
เธอวิ่งไปข้างหน้าแล้วขวางทางเจียงตั่วไว้ จากนั้นตะโกนทั้งที่ยังใบหน้าแดงก่ำ “เจียงตั่ว คุณเปิดผ้าคลุมหน้าของฉันขึ้น ฉันก็เป็นของคุณแล้วค่ะ คุณจะไปหาหมิงจูไม่ได้!”
สายตาของเจียงตั่วเย็นชาอย่างยิ่ง หากสายตาสามารถฆ่าคนได้ หมิงเยี่ยนคงพรุนเป็นเป้ากระสุนไปแล้ว!
“เลิกเพ้อฝันได้แล้ว นี่ไม่ใช่สังคมเก่า ฉันกับเธอไม่มีทะเบียนสมรส ไม่ได้ไหว้ฟ้าดิน ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันทั้งนั้น! บอกมาเดี๋ยวนี้! เธอพาตัวหมิงจูไปไว้ที่ไหน?!”
หมิงเยี่ยนเชิดหน้าขึ้น ยืนกรานคำเดิม “คุณต้องยอมไหว้ฟ้าดินกับฉันก่อนค่ะ ฉันถึงจะบอกคุณ!”
เจียงตั่วรู้ว่าคนนี้จะไม่พูด จึงไม่สนใจเธออีก หันหลังเดินออกไปทันที
เฉียวปินเดินตามไป แล้วได้ยินเขาออกคำสั่งว่า “นายไปสืบดูว่าวันนี้มีใครเห็นหมิงจูบ้าง แล้วค้นหาตามทิศทางนั้น ฉันจะไปที่หมู่บ้านสกุลชวีตอนนี้เลย!”
หมิงเยี่ยนมองตามแผ่นหลังของเจียงตั่ว แล้วร้องไห้ฟูมฟายตะคอกขึ้นมาว่า “ป่านนี้หมิงจูคงไหว้ฟ้าดินกับไอ้โง่นั่นไปแล้ว คุณไปก็ไม่ช่วยอะไรหรอก! พวกเขาเป็นสามีภรรยากันแล้ว! เจียงตั่ว ฉันต่างหากคือภรรยา
