บทที่ 149 ละสังขาร
นอกทะเลเมฆเชื่อมสวรรค์ นิกายปฐมศักดิ์สิทธิ์
อรหันต์ฝูหลงนั่งขัดสมาธิอยู่บนหน้าผาลูกหนึ่ง เบิ่งตามองออกไปยังท้องเมฆกว้างใหญ่ไพศาลเบื้องหน้า ดวงใจยังคงหมุนวนอยู่กับใบหน้าคุ้นตาอันหล่อเหลานั้นอีกครั้ง
“อมิตาภพุทธ…บัดซบเอ๊ย!”
อรหันต์ฝูหลงโมโหจนฟาดฝ่ามือลง หน้าผาแหลกเป็นผุยผงในพริบตา แต่ถึงกระนั้น ความโกรธในอกกลับไม่ได้ระบายออกแม้แต่น้อย
กลับยิ่งทวีขึ้นอีกหลายเท่า
จนถึงบัดนี้ เขาเพิ่งเข้าใจได้อย่างแท้จริง เหตุใดวันนั้นลวี่หยางจึงไม่ยอมสู้กับเขา เจ้าเดนมนุษย์นั่น…มันตั้งใจจะ “รอให้ข้าตายไปเอง!”
นี่มันไม่สมเหตุสมผล เพราะสำหรับผู้ฝึกตนระดับวางรากฐาน เวลาทุกลมหายใจล้วนประเสริฐประดุจทองคำ
ช่วงต้นวางรากฐาน เพียงรักษาบาดแผลก็กินเวลาหลายสิบปี หลอมรวมวิชาเทพประจำตนอีกหลายสิบปี เสาะหาตำแหน่งฟ้าศักดิ์สิทธิ์ พิภพลี้ลับ หลอมรวมเป็นพรสวรรค์ล้วนต้องใช้เวลายิ่ง
เพียงแค่ระดับนี้ ระยะเวลานับร้อยปีก็ผ่านไปในพริบตา
ทั้งที่อายุขัยผู้ฝึกตนระดับวางรากฐานก็มีเพียงสามร้อยปีเท่านั้น ช่วงต้นของการฝึกบำเพ็ญจึงล้ำค่ายิ่งกว่าทองคูณว่าน
ทว่าวันนี้…กลับมีตัวประหลาดผู้หนึ่งปรากฏขึ้น!
ลวี่หยาง แม้จะเป็นวางรากฐานสมบูรณ์ หลอมรวมวิชาเทพประจำตนสำเร็จ ได้รับพลังบุญมหาศาลหาประมาณมิได้ หากเป็นผู้อื่น คงรีบออกแสวงหาตำแหน่งฟ้าศักดิ์สิทธิ์จนพลิกแผ่นดินแล้ว
แต่นี่ลวี่หยางกลับซ่อนตัวอยู่ในนิกายศักดิ์สิทธิ์ มิแม้แ
