พวกอ่อนแอที่รังแกง่ายหรือ? ฉันจะบอกอะไรให้นะ ไข่นี่ไม่ใช่ของที่เอาให้ฉัน แต่นายกำลังคืนให้ฉันต่างหาก!
แล้วก็นะ นายกินของฉันไปตั้งเยอะ อยากคืนก็ควรจะคืนมาให้หมดสิ! อ้อ จริงด้วย นายไม่มีของมาคืนใช่ไหม? งั้นก็จ่ายเงินคืนมาก็ได้ ฉันคำนวณคร่าวๆ นายน่าจะต้องคืนฉันอย่างน้อยสิบหยวน!”
พูดจบเธอก็แบมือ ดูราวกับเป็นเรื่องสมเหตุสมผลที่ต้องทวงถาม “อย่าพูดมาก เอาเงินมา”
“ทำไม… เธอถึงไร้เหตุผลได้ขนาดนี้? ตอนที่เธอให้ฉัน ไม่ได้บอกให้ฉันต้องคืนสักหน่อย!”
หมิงจูเย้ยหยันอย่างดูถูก “ฉันไม่เคยพูดกับนายนะว่าของพวกนั้นให้เปล่า! นายโตขนาดนี้ ยังเอาอาหารของคนอื่นไปกินฟรีๆ แล้วเอามาอ้างหน้าตาเฉยได้ยังไงกัน? อีกอย่าง นายก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าฉันกับผู้กองเจียงกำลังจะแต่งงาน แต่ก็ยังจะมาตามวอแวฉันอีก อะไรกัน ตอนที่เทพบนสวรรค์โปรยศีลธรรมลงมาบนโลกใบนี้ ท่านกางร่มให้เฉพาะนายคนเดียวหรือไงนะ อะไรทำให้นายไร้ยางอายได้ขนาดนี้?”
สวีข่ายถูกหมิงจูถามกลับรัวเร็วจนอายหน้าแดงก่ำ!
เขาเป็นบัณฑิตจากในเมือง ไม่จำเป็นต้องมาเถียงฉอดๆ กับสาวชาวบ้านปากร้ายคนนี้!
เขาหันหลังแล้วปีนขึ้นเนินดิน หมิงจูเห็นดังนั้น เธอก็จ้องมองตามแผ่นหลังของไอ้ผู้ชายหมาๆ แล้วกอดอกเชิดหน้าพูดอย่างโอหัง “บัณฑิตสวี สิบหยวนนั่นนายจะคืนเมื่อไหร่? ต
