นเขากำลังจ้องมองเธออีกแล้ว แต่ก็แกล้งทำเป็นไม่พอใจ “ทำไมไม่กินล่ะคะ เอาแต่จ้องฉันทำไม?”
จ้อง จ้อง จ้องอยู่นั่นแหละ! คงเป็นเพราะเธอสวยเกินไป จนเผลอทำให้เขาหลงเสน่ห์!
เจียงตั่ววางตะเกียบลง “ฉันอิ่มแล้ว ต้องไปโทรศัพท์ที่ที่ทำการไปรษณีย์ เธอรอฉันตรงนี้นะ อย่าไปไหน”
หมิงจูกลัวว่าจะไม่ทันเวลา จึงชี้ไปที่สหกรณ์ร้านค้าฝั่งตรงข้ามที่ทำการไปรษณีย์…
“ฉันก็กินอิ่มแล้วค่ะ พอคุณกลับมา ไปหาฉันที่สหกรณ์ร้านค้านะคะ ฉันจะไปซื้อของก่อน”
พูดจบ เธอก็เก็บหมูสามชั้นตุ๋นที่เหลือใส่ถุง ส่วนเจียงตั่วก็ไปที่ทำการไปรษณีย์คนเดียว แล้วกดหมายเลขโทรศัพท์เบอร์หนึ่ง
เมื่อพนักงานต่อสายโทรศัพท์ช่วยโอนสายให้ น้ำเสียงมั่นคงก็ดังขึ้นมาจากปลายสาย “สวัสดีครับ ผมฟางซูหวาย”
“รายงานท่านผู้นำ ผมเจียงตั่วครับ ผมต้องการยื่นคำร้องขอแต่งงาน”
คนจากปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง “อะไรนะ? นายไม่ได้กำลังปฏิบัติภารกิจอยู่หรือไง? เสร็จภารกิจแล้วก็จะกลับเมืองหลวงไม่ใช่เหรอ?”
“ถูกต้องครับ”
“แล้วทำไมจู่ๆ ถึงอยากแต่งงานขึ้นมาล่ะ? ที่บ้านนายกดดันมาอีกแล้วเหรอ? นั่นสินะ คุณหมอหนิงก็อายุไม่ใช่น้อยๆ เธออายุยี่สิบสองแล้วมั้ง พวกนาย…”
เจียงตั่วขมวดคิ้ว พูดแทรกขึ้นมา “คู่หมั้นของผมชื่อหมิงจู เธอเป็นสาวชาวบ้านจากหมู่บ้านเสี่ยวจิ่ง ปู่และพ่
