ยุ่งอะไรด้วยหรือไง?”
“พวกเรามาลงพื้นที่ชนบทเพื่อช่วยพัฒนาประเทศชาติ เห็นเรื่องไม่ถูกต้องเกิดขึ้น แน่นอนว่าต้องช่วยสืบสวนให้ถึงที่สุด!”
สวีข่ายพูดพลางมองเจียงตั่วด้วยสีหน้าเปี่ยมคุณธรรม ก่อนถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตำหนิ “เจียงตั่ว ทำไมคุณไม่พูดเล่า? ยอมรับมาเถอะว่าคุณกำลังมีความสัมพันธ์ไม่เหมาะสมกับสหายหมิงจู!”
หมิงจูกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับได้ยินเสียงหัวเราะเยาะอย่างเย็นชาของเจียงตั่ว “ไม่ใช่แค่เดินผ่านมาหรอก ฉันมาที่นี่เพื่อมาขอเธอแต่งงานต่างหาก”
เขาพูดพลางหันไปมองหมิงจู แล้วถามด้วยท่าทางใจเย็น “อายุครบสิบแปดหรือยัง?”
หมิงจูตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เธอเพิ่งผ่านวันเกิดครบสิบแปดปีมา
เธอพยักหน้า “ครบแล้วค่ะ”
เจียงตั่วหยิบธนบัตรสิบหยวนปึกหนาออกจากกระเป๋า แล้วยื่นให้หมิงจู “ฉันจะแต่งงานกับเธอ นี่คือสินสอดห้าร้อยหยวนของฉัน สินสมรสสามสิ่งหมุนหนึ่งสิ่งเสียง [*] จะส่งมาให้ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เธอเต็มใจแต่งงานกับฉันไหม?”
เมื่อพูดจบ ผู้คนโดยรอบก็พลันเกิดฮือฮาขึ้นมาทันที
ห้าร้อยหยวน!
ต้องรู้ก่อนว่าการแต่งภรรยาในชนบท สินสอดสองร้อยหยวนก็ถือว่าดีมากแล้ว เคยได้ยินมาว่ามีแต่คนในเมืองเท่านั้นที่ให้สินสอดห้าร้อยหยวนตอนแต่งงาน
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีสินสมรสใหญ่ด้วย…
มองไปทั่ว
