นเปลี่ยนไป ในยุคหลัง เธอคงใช้ชีวิตในทางที่ผิดไปแล้ว
เจียงตั่วไม่เข้าใจความหมายของหมิงจู เขาจ้องมองดวงตาที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นความผิดหวังของเธออย่างไม่ละสายตา
แม้ว่าจะเป็นหญิงสาวอายุเพียงสิบแปดปี แต่ในดวงตาของเธอกลับดูเหมือนมีเรื่องราวมากมายนับไม่ถ้วน บางครั้งก็สดใสบริสุทธิ์ บางครั้งก็ซับซ้อนและดูผ่านโลกมามาก
เหมือนกับ… เป็นปริศนาที่ทำให้เขาไม่อาจเข้าใจ และยิ่งทำให้เขาอยากจะเข้าใจให้ถ่องแท้
เม็ดฝนขนาดใหญ่โปรยปรายลงมา หมิงจูกับเจียงตั่วก็ลุกขึ้นพร้อมกัน
หมิงจูโผเข้าห้องครัวที่อยู่ใกล้ที่สุดพร้อมกับเอามือกุมศีรษะ ส่วนเจียงตั่วก็ยกโต๊ะอาหารตามเข้ามา
เห็นกองไม้มากมายบนพื้น บางส่วนเลื่อยแล้ว บางส่วนขีดเส้นไว้ กองซ้อนรวมกันอยู่ เจียงตั่วจึงวางโต๊ะอาหารชิดกำแพงแล้วถามว่า “นี่กำลังทำอะไรอยู่?”
“อ้อ ฉันอยากจะหาเวลาว่างทำประตูหน้าต่างในห้องครัวหน่อยน่ะ”
เจียงตั่วตกตะลึง “ทำเป็นด้วยหรือ?”
“มันก็แค่สี่เหลี่ยมผืนผ้า ตอกๆ ติดๆ เข้าด้วยกัน จะยากอะไรกันล่ะคะ?” หมิงจูเงยหน้ามองเขา ยิ้มหวานพร้อมกับพูดว่า “คุณคิดจริงๆ เหรอว่าได้แต่งงานกับคนไร้ค่าที่ทำอะไรไม่เป็นเลย?”
“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”
เขานั่งยองๆ ลงไป มองดูขนาดที่เธอทำเครื่องหมายไว้บนไม้ที่ยังไม่ได้เลื่อย
ดูเหมือนว่า
