งานที่ไม่ต้องใช้แรงมาก เธอจะทำได้ดีทั้งหมด
ข้างนอกฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆ หมิงจูไม่อยากตากฝนกลับเข้าบ้าน จึงดึงเจียงตั่วนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เล็กๆ ด้วยกัน ยื่นไม้และเลื่อยให้เจียงตั่ว แล้วหัวเราะคิกคัก ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ผู้กองเจียง คุณแรงเยอะ คุณพี่ขา ช่วยภรรยาหน่อยนะ ช่วยเลื่อยไม้พวกนี้ตามเส้นที่ขีดไว้หน่อยนะคะ”
เสียงนุ่มนวลอ่อนหวานของเธอทำให้เจียงตั่วใจเต้นระรัว เธอนี่ก็นะ…ไม่ว่าจะพยายามสอนอย่างไรก็ห้ามปากนี้ไม่ได้เลย
เพื่อไม่ให้เธอยังเอาแต่พูดจาไร้สาระต่อไป เขาจึงรีบรับเครื่องมือแล้วเริ่มก้มหน้าทำงาน
หมิงจูยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เธอไม่ได้อยู่เฉย เอาไม้ที่เลื่อยไว้เมื่อตอนเที่ยงหลายชิ้นมาประกอบเข้าด้วยกันทีละชิ้นตามลำดับที่ขีดเครื่องหมายไว้
ทั้งสองคนทำงานเข้าขากันไปเงียบๆ ไม่มีใครรบกวนใคร
หมิงจูกำลังตอกไม้ไปเรื่อยๆ ตะปูชิ้นหนึ่งตอกพลาด ค้อนไปทุบโดนไม้ เธอก็เผลอร้อง ‘โอ๊ย’ ออกมา
เจียงตั่วนึกว่าเธอทุบมือตัวเอง จึงรีบวางเครื่องมือลง คว้ามือเธอขึ้นมาดูทันที
เห็นเขามีสีหน้าจริงจังและกังวล หมิงจูรู้สึกใจเต้น เขาใส่ใจเธอจริงๆ
เมื่อมาอยู่ในโลกที่ไม่คุ้นเคย ผู้ชายคนนี้แม้จะขี้ระแวงแต่ก็มอบความรู้สึกปลอดภัยให้เธออย่างมากเสมอ ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและซาบซึ้งใจนัก
นอกจา
