บุตรนอกสมรสอย่างฉินเฉิน ช่าง…”
ผู้คนต่างเผยรอยยิ้มเยาะ
แม้ฉินเฉินจะพิสูจน์ก่อนหน้านี้ว่าเขาปลุกสายเลือดได้ แต่ไม่มีใครเชื่อว่าเขาจะเทียบกับฉินเฟินได้
“ดีมาก นั่นแหละลูกชายของข้า ฮ่า ๆ ดีมาก”
จ้าวเฟิงตบพนักเก้าอี้อย่างตื่นเต้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็หันไปมองฉินเยว่ฉืออย่างเย็นชาแล้วกล่าวเยาะ
“ต่อให้ฉินเฉินปลุกสายเลือดได้แล้วอย่างไร สุดท้ายก็ยังเป็นขยะอยู่ดี”
“พวกเจ้าสามคน อธิษฐานเถอะว่าอย่าได้ตกมาอยู่ในมือข้า”
ฉินเฟินเดินลงจากเวที จ้องฉินเฉินและทั้งสองคนอย่างเย็นชา แล้วแสยะยิ้มอย่างโหดเหี้ยม
ฉินเฉินไม่สนใจคำยั่วยุของเขา แม้แต่จะมองยังไม่มอง
“ฮึ ข้าจะดูว่าเจ้าจะเสแสร้งไปได้อีกนานเพียงใด ข้าเกรงว่าเจ้าคงไม่ผ่านแม้แต่การทดสอบพละกำลังรอบแรก”
ฉินเฟินหัวเราะเยาะก่อนจะกลับไปยังกลุ่มของตน
“คุณชายเฉิน ใกล้จะถึงคราวพวกเราแล้ว”
หลินเทียนและจางอิงต่างมีท่าทีประหม่าเล็กน้อย
ฉินเฉินตบไหล่ทั้งสองแล้วกล่าว
“อย่าตื่นเต้น ด้วยระดับการฝึกของพวกเจ้า ผ่านรอบแรกไม่ใช่ปัญหา สิ่งเดียวที่ต้องระวังคือ ลูกธนูเหล็กพวกนี้ไม่ได้สมดุลนัก ตอนปล่อยสายธนู พลังควรส่งไปที่หัวลูกธนู ใช้หัวลูกธนูนำพาตัวลูกธนู จึงจะยิง
