าไป
เป็นไปได้อย่างไร
จ้าวเฟิงจ้องฉินหยงอย่างดุดันแล้วตะโกนถาม “ฉินหยง นี่มันเรื่องอะไรกันแน่”
ฉินหยงเหงื่อท่วมตัว รีบยกแขนเช็ดเหงื่อไม่หยุดแล้วกล่าวตะกุกตะกัก “ฮูหยิน ข้าเองก็ไม่รู้ โก่วซวี่รับปากกับข้าไว้อย่างมั่นใจ แต่…”
“แต่อะไร” จ้าวเฟิงกัดฟัน สีหน้าอัปลักษณ์อย่างยิ่ง พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงแฝงจิตสังหาร “เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยังทำไม่ได้ ข้าจะเลี้ยงเจ้าไว้ทำไม”
“ฮูหยิน โปรดเมตตาด้วย ฮูหยินโปรดเมตตาด้วย” ฉินหยงร้องขอความเมตตาด้วยความหวาดกลัว
เมื่อมองฉินเฉินที่ถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีคราม น้ำตาสองสายไหลลงมาบนใบหน้าของฉินเยว่ฉือ นางดีใจจนแทบควบคุมตนเองไม่ได้ พึมพำเบา ๆ “พั่วเทียน ท่านเห็นหรือไม่ ลูกของพวกเราปลุกสายเลือดได้แล้ว เขาทำได้แล้ว”
หลิงอู่หวัง เซียวจ้าน ยิ้มแล้วกล่าวกับฉู่เว่ยเฉินว่า “เจ้าสำนักฉู่ สำนักเทียนซิงสมแล้วที่เป็นสำนักอันดับหนึ่งของอาณาจักรต้าฉี ศิษย์ล้วนยอดเยี่ยมเช่นเคย”
ฉู่เว่ยเฉินหัวเราะอย่างเบิกบาน “ท่านอ๋องหลิงอู่กล่าวเกินไปแล้ว”
ในใจของเขารู้สึกพอใจไม่น้อย หากฉินเฉินถูกขับออกจากสำนักจริง ๆ เขาในฐานะเจ้าสำนักย่อมเสียหน้า โชคดีที่ท้ายที่สุดแล้วเด็กคนนี้ไม่ได้ทำให้เขาผิดห
