ลือดไม่ได้ คงเป็นความอัปยศของตระกูลฉิน ฉินเฉิน หากเป็นข้า จะยังมีหน้ามีชีวิตอยู่ในโลกนี้ได้อย่างไร ข้าคงตายไปนานแล้ว”
“อะไรนะ ตระกูลฉินขับไล่ฉินเฉินออกจากตระกูลแล้วหรือ” ขุนนางและผู้มีอำนาจจำนวนมากที่อยู่ในที่นั้นจับประเด็นสำคัญจากคำพูดของฉินเฟินได้ทันที
“เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร คนที่จะต้องตายควรเป็นคนอย่างเจ้ามากกว่า” จางอิงตัวสั่นด้วยความโกรธ
“จางอิง อย่าเสียเวลาพูดกับเขาเลย” ฉินเฉินนั่งอยู่บนอัฒจันทร์อย่างเงียบ ๆ ไม่สนใจเสียงตะโกนของฉินเฟิน สีหน้าสงบเยือกเย็น ราวกับกำลังมองตัวตลก
ไม่ไกลออกไป ฉินเยว่ฉือมองฉินเฉินด้วยความกังวล มือทั้งสองกำแน่น เมื่อเห็นฉินเฉินถูกตั้งคำถาม นางก็รู้สึกเจ็บปวดในใจอย่างยิ่ง
“ฉินเฉิน เจ้าถูกเรียกตามรายชื่อแล้ว ขึ้นมาที่นี่เดี๋ยวนี้” อาจารย์ของสำนักผู้รับผิดชอบพิธีปลุกสายเลือดมองรายชื่อในมือ ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉินเฉิน แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร
ชายผู้นี้มีดวงตาสามเหลี่ยม ปากแหลมแก้มตอบ รูปลักษณ์เจ้าเล่ห์อย่างยิ่ง สายตาเย็นเยียบราวกับคมมีดจ้องมองฉินเฉินอย่างดุดัน เหมือนกำลังไม่พอใจที่อีกฝ่ายทำให้ระเบียบของการสอบถูกรบกวน
“ฮูหยิน ผู้นี้คืออาจารย์โก่วซ
