ในขณะที่ฉินเฉินและหลินเทียนกำลังจะเดินจากไป
ด้านนอกลานจัตุรัส จู่ ๆ ก็มีผู้คนอีกกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา
คนเหล่านี้ล้วนสวมเสื้อคลุมขนสัตว์เนื้อดี แววตาเฉียบคมดุจเหยี่ยว บุคลิกไม่ธรรมดา ทำให้ผู้คนรู้สึกไม่กล้าจ้องมองตรง ๆ
ไม่ว่าพวกเขาจะเดินไปที่ใด ศิษย์จำนวนมากที่เดิมยืนอยู่บริเวณนั้นก็รีบหลีกทางให้ทันที สีหน้าแฝงด้วยความหวาดเกรง
คนกลุ่มนี้ก็คือกลุ่มบุตรหลานขุนนางที่นำโดยหลี่ชิงเฟิง เว่ยเจินและเว่ยเจิ้นก็เดินปะปนอยู่ในฝูงชนด้วย มองดูหลี่ชิงเฟิงซึ่งเป็นผู้นำที่แผ่บารมีสง่างามอยู่เบื้องหน้า ในใจก็อดรู้สึกหดหู่ไม่ได้
ทันใดนั้น สายตาของทั้งสองก็ไปสะดุดที่ฉินเฉิน สีหน้าของพวกเขาแข็งค้างทันที
“เว่ยเจิน คนผู้นี้ก็คือฉินเฉินที่เจ้าพูดถึงหรือ” หลี่ชิงเฟิงสังเกตเห็นสายตาของทั้งสอง จึงเอ่ยถามขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
“ใช่ เขานั่นแหละ” เว่ยเจินกัดฟันกล่าว ดวงตาลุกโชนด้วยความโกรธ
ขณะนั้นฉินเฉินที่กำลังเดินไปข้างหน้า ก็หันศีรษะกลับมา เห็นสายตาของเว่ยเจินและเจตนาฆ่าอันเย็นเยียบที่ซ่อนอยู่ภายใน
จากนั้นสายตาของฉินเฉินก็ตกลงบนหลี่ชิงเฟิงที่ยืนอยู่ข้างเว่ยเจิน
แม้ว่าหลี่ชิงเฟิงจะเก็บกลิ่นอายพลังไว้ แต่ด้วยสายตาเพียงแวบเดียว
