ลียดชังที่มีต่อฉินเฉินก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น
“พี่หลี่”
หลังจากผู้คนรอบข้างกระจายตัวออกไปบ้าง เว่ยเจินก็รีบก้าวขึ้นไปข้างหน้า
“โอ้ พี่เว่ย” หลี่ชิงเฟิงยิ้มบาง ๆ เขาใช้พัดเคาะฝ่ามือเบา ๆ มองเว่ยเจินด้วยสายตาที่แฝงความดูแคลนเล็กน้อย และกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ดูคล้ายยิ้มแต่ไม่ยิ้มว่า “ครั้งนี้พี่ชายของเจ้าทะลวงสู่ขอบเขตปฐพีก่อน พี่เว่ยต้องพยายามให้มาก อย่าประมาท พี่ชายของเจ้ายังหวังว่าเมื่อพี่เว่ยทะลวงได้แล้ว พวกเราจะได้ประลองกันดู”
“พี่หลี่วางใจเถิด ข้า เว่ย จะไม่ทำให้เจ้าต้องรอนาน” เว่ยเจินระงับความไม่พอใจในใจแล้วกล่าวอย่างหยิ่งผยอง จากนั้นจึงเปลี่ยนเรื่อง “วันนี้ข้ามาหาพี่หลี่เพราะมีเรื่องอยากขอความช่วยเหลือ”
“โอ้?”
“ในการสอบใหญ่ของสำนักวันพรุ่งนี้ ข้าหวังว่าพี่หลี่จะช่วยข้าสั่งสอนคนผู้หนึ่ง” เว่ยเจินกล่าวผ่านไรฟัน
“ใคร?” หลี่ชิงเฟิงเผยสีหน้าประหลาดใจ เว่ยเจินไม่ใช่คนที่ชอบขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น อีกทั้งมีใครกันที่ต้องให้เขามาขอให้ช่วยสั่งสอน
“ฉินเฉิน” เว่ยเจินหรี่ตาลง กล่าวทีละคำ ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้น
หลี่ชิงเฟิงขมวดคิ้ว “ฉินเฉินคนไหน?”
“จะเป็นใครได้อีก ก็ฉินเฉินที่เจ้ารู้จักนั่นแหละ”
“เขาน่ะหรือ
