้นไป ห้ามเขาเหยียบเข้ามาในดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายเลือดอีก”
เมื่อหลิวถงได้ยินเช่นนั้น สายตาพลันมืดดับ และเกือบจะเป็นลมไป
“ประธานตงฟาง ประธานตงฟาง เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของข้าจริง ๆ ข้าบริสุทธิ์ โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!” หลิวถงกอดขาของตงฟางชิงอย่างสิ้นหวัง พลางร้องไห้อ้อนวอน
“ไสหัวไป” สีหน้าของตงฟางชิงมืดครึ้ม เขาเตะหลิวถงเข้าที่อกอย่างแรง ทำให้หลิวถงปลิวกระเด็นออกไป “เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมข้าจึงลงโทษเจ้า? หากเจ้าเพียงปล่อยให้มีคนเข้ามาในห้องสายเลือดของข้า เรื่องนั้นก็ยังพอว่าได้ แต่เมื่อเกิดปัญหาขึ้น เจ้าไม่เพียงไม่สำนึกผิดหรือยอมรับความบกพร่องของตน กลับยังแก้ตัวเถียงข้าง ๆ คู ๆ พยายามเอาตัวรอดทุกวิถีทาง สุดท้ายเพื่อหลีกเลี่ยงความผิด เจ้ายังใส่ร้ายผู้อื่น หากข้ายังปล่อยให้เจ้าอยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายเลือดต่อไป นั่นย่อมเป็นการดูหมิ่นดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายเลือดของข้า”
หลิวถงล้มลงกับพื้น กระอักเลือดออกมาเป็นคำ ๆ พลางร้องไห้ว่า
“ประธานตงฟาง โปรดให้โอกาสข้าอีกครั้ง!”
“หึ การที่ข้าไม่ฆ่าเจ้าก็นับว่าเมตตาแล้ว เจ้ายังกล้าขอให้ข้าไว้ชีวิตอีกหรือ? ไสหัวไป หากเจ้ายังไม่ไป เจ้าจะเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะสังหารเจ้าเดี๋ยวนี้? ยาม
