“เจ้า…เจ้าทำให้อุปกรณ์สายเลือดของประธานเสียหาย แล้วยังคิดจะจากไปอีกหรือ? มันไม่ง่ายเช่นนั้นหรอก!”
หลิวถงกระโดดพรวดขึ้นมาทันที ขวางทางฉินเฉินไว้ พลางชี้นิ้วใส่เขาด้วยสีหน้าดุร้าย น้ำลายกระเซ็นแทบจะสาดใส่ฉินเฉิน
ฝีเท้าของฉินเฉินหยุดลงเล็กน้อย แววตากลายเป็นเย็นชา เขากล่าวเสียงทุ้มว่า
“ประการแรก ข้าเพียงยืมใช้อุปกรณ์สายเลือด มิได้ทำให้มันเสียหาย ประการที่สอง ต่อให้มันเสียหายจริง นั่นก็เป็นปัญหาของดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายเลือดของพวกเจ้า พวกเจ้าคิดจะโยนความผิดให้คุณชายผู้นี้จริงหรือ?!”
ประกายแสงคมกริบพุ่งออกมาจากดวงตาของฉินเฉินทันที ความเย็นชาที่ปะปนด้วยความเมินเฉยต่อสรรพชีวิต ทำให้หลิวถงตัวสั่นสะท้าน ความหนาวเย็นพุ่งขึ้นสู่ศีรษะ และความหวาดกลัวลึกซึ้งก็ผุดขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจ
เขาถอยหลังไปสองก้าวอย่างตกใจ เสียงสั่นเครือ
“เจ้า…เจ้าคิดจะทำอะไร? ที่นี่คือดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายเลือด!”
สายตาของเขากวาดไปยังยามที่อยู่รอบ ๆ หลิวถงจึงได้สติกลับมาในทันที เข้าใจสถานการณ์ของตนเองในพริบตา ฝีเท้าที่กำลังถอยจึงหยุดลงทันที ใบหน้าชราของเขาแดงก่ำราวกับถูกไฟลน ร้อนผ่าวจนอยากแทรกแผ่นดินหนี
สวรรค์เอ๋ย นี่มันน่าอับอายเกินไปแล้ว ในฐ
