“เจ้า…เจ้ามาทำอะไรที่นี่? ใครอนุญาตให้เจ้าเข้ามา? ช่างอุกอาจนัก! อุกอาจยิ่งนัก! กำเริบเสิบสาน! ช่างกำเริบเสิบสานสิ้นดี!”
เสียงคำรามทั้งตกใจทั้งโกรธเกรี้ยวดังสะท้อนทั่วห้องสายเลือด เงาร่างสีดำวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว และเพียงตบมือเดียว ก่อนที่หลินซินโหรวจะทันตั้งตัวว่าเกิดอะไรขึ้น นางก็ถูกตบจนกระเด็นลอยออกไป กระแทกพื้นอย่างแรง
ใบหน้าของผู้จัดการหลิวบิดเบี้ยวราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังคลุ้มคลั่ง ดวงตาแดงก่ำ นิ้วชี้ขวาชี้ไปยังหลินซินโหรวที่นอนอยู่บนพื้น พลางด่าทอว่า
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าสถานที่แห่งนี้คือที่ใด? เจ้าเป็นเพียงพนักงานต้อนรับต่ำต้อย ใครให้ความกล้ากับเจ้าถึงพาคนเข้ามา? เจ้าอยากตายหรือ!”
หลิวถงคำรามลั่น แต่ภายในใจกลับเย็นเยียบ ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว ห้องสายเลือดที่ผู้ดูแลหลี่สั่งกำชับไว้ว่าให้ใช้ได้เพียงประธานเท่านั้น กลับถูกบุกรุกเข้าไปแล้ว
สวรรค์เอ๋ย นี่คือความบกพร่องในการปฏิบัติหน้าที่ครั้งใหญ่
หลิวถงแทบจะจินตนาการได้ถึงสีหน้าของผู้ดูแลหลี่เมื่อรู้ข่าว เขาอุตส่าห์ใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวดเพื่อเข้ามาในดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายเลือด และไต่เต้าจนได้เป็นผู้จัดการ แต่กลับต้องมาพังพินาศเพราะพนักงานต่ำต้อยเช่นนี้
ในขณะนั
