ไม่สบายใจแม้แต่น้อย เขาเดินตรงไปยังหลินซินโหรวและช่วยพยุงนางขึ้น
“เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?”
ใบหน้าของหลินซินโหรวบวมแดง น้ำตาเอ่อคลอ เมื่อฉินเฉินช่วยพยุงนางขึ้น ดวงตาของนางยังเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความกังวล ราวกับฟ้าถล่มลงมา นางร้องไห้กล่าวว่า
“ท่าน ข้าขอโทษ ข้าไม่รู้ว่าห้องสายเลือดนี้เป็นของประธาน ข้ายังทำให้ท่านเดือดร้อนอีก เดี๋ยวข้าจะอธิบายให้ผู้จัดการหลิวฟัง ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน เป็นความผิดของข้าคนเดียว”
“ไม่ต้องกังวล ไม่มีอะไรจะเกิดขึ้น” ฉินเฉินใช้มือเช็ดน้ำตาบนแก้มของหลินซินโหรวเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนของเขาราวกับมีพลังวิเศษ ทำให้ความหวาดกลัวในใจของหลินซินโหรวคลายลงทันที
เมื่อรู้สึกถึงกลิ่นอายบุรุษที่แข็งแกร่งจากตัวฉินเฉิน ใบหน้าขาวผ่องของหลินซินโหรวก็แดงเรื่อเล็กน้อย นางลืมความหวาดกลัวไปชั่วขณะ กลับรู้สึกหน้าแดง ไม่กล้าเงยหน้ามองฉินเฉิน
ยามที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มีแววตาเย็นชา มุมปากยกยิ้มเยาะ เด็กคนนี้ยังมีอารมณ์มาหยอกล้อหญิงสาวในเวลาเช่นนี้ ช่างไม่รู้ความหมายของความตายเสียจริง แต่ก็กล้าดีไม่น้อย
“ผู้ดูแลหลี่ ก็สองคนนั้นที่รบกวนห้องสายเลือดของประธาน”
ในเวลานั้นเอง เสียงของหลิวถงดั
