าตั้งใจจะกักขังข้ากับบุตรชายของข้าไว้ที่นี่จริง ๆ หรือ?!”
เสียงเย็นชาดังขึ้น ความแน่วแน่ในดวงตาของฉินเยว่ฉือทำให้ทุกคนรู้สึกหนาวสะท้าน เป็นเวลาหลายปีแล้วที่พวกเขาไม่เคยเห็นสายตาของฉินเยว่ฉือเย็นชาเช่นนี้มาก่อน
“ปล่อยพวกเขาไป”
สายตาของฉินหยวนหงเย็นชาไร้อารมณ์ ในที่สุดเขาก็กล่าวออกมาช้า ๆ
“ผู้นำตระกูล!” จ้าวเฟิงร้องขึ้นทันที
“ข้าบอกให้พวกเขาไป!”
ฉินหยวนหงกล่าวทีละคำอย่างชัดเจนและหนักแน่น จากนั้นจึงกล่าวกับผู้จัดการคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ
“ไปที่ห้องบัญชี แล้วนำเงินห้าร้อยเหรียญเงินให้พวกเขา”
“ท่านแม่ เราไม่ต้องการทานทานของตระกูลฉิน ไปเถิด ลูกของท่านจะไม่ยอมให้ท่านต้องลำบาก!”
ฉินเฉินกล่าวอย่างเย็นชา จากนั้นจับมือฉินเยว่ฉือแล้วเดินออกจากห้องประชุม
ผู้คนในห้องโถงต่างมองดูฉินเยว่ฉือและบุตรชายเดินออกจากห้องโถงอย่างเด็ดเดี่ยว จนร่างของทั้งสองหายลับไปหลังประตู
ตลอดกว่าสิบปีที่ผ่านมา ผู้อาวุโสหลายคนของตระกูลฉินพยายามทุกวิถีทางเพื่อขับไล่ฉินเยว่ฉือออกจากตระกูล แต่ในเวลานี้ พวกเขากลับไม่ได้รู้สึกดีใจนัก
“เฮ้อ พี่ใหญ่ ท่าน…ท่านทำให้ข้าผิดหวังเกินไปแล้ว!”
ฉินหยวนจื้อมีสีหน้าโกรธจัด โบกมือแล้วเดินออกจากห้องประช
