แม้ในเวลานี้ ฉินเยว่ฉือยังคงก้มศีรษะ สีหน้าสงบนิ่ง แม้นางจะแต่งกายเรียบง่ายไร้เครื่องประดับหรือเครื่องสำอางใด ๆ แต่นางกลับยังคงเป็นตัวตนที่โดดเด่นที่สุดในทั้งห้องโถง ผู้ใดที่มองเห็นนางล้วนอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจว่า “ช่างเป็นสตรีที่งดงามยิ่งนัก!”
นางดูราวกับงดงามโดยกำเนิด สามารถดึงดูดสายตาของบุรุษทุกคนได้โดยธรรมชาติ
และนี่เองคือสิ่งที่จ้าวเฟิงไม่พอใจที่สุด
“หึ รอดูเถอะ เมื่อบุตรชายสุดที่รักของเจ้ามาถึง เจ้าจะยังทำท่าสูงส่งได้อยู่อีกหรือไม่”
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ จ้าวเฟิงก็อดยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ไม่ได้ นางเฝ้ารอเหตุการณ์ต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ
ฉินเยว่ฉือนั่งอยู่ในห้องโถงอย่างสงบ ท่าทางสง่างามและเยือกเย็น แต่สองมือที่กำชายเสื้อแน่นกลับเผยให้เห็นถึงความกังวลและความห่วงใยที่นางมีต่อฉินเฉิน
เฉินเอ๋อร์จะโง่เขลาถึงเพียงใดกัน ถึงได้ไปล่วงเกินปรมาจารย์หลอมอาวุธแห่งหออาวุธ แม้ฉินเยว่ฉือจะไม่รู้รายละเอียดทั้งหมดของเรื่องที่เกิดขึ้น แต่นางรู้จักฉินหยวนหงดี หากไม่มีหลักฐานแน่ชัด เขาย่อมไม่ยอมรับคำเรียกร้องของเหล่าผู้อาวุโส และไม่ทำเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้
มองไปที่จ้าวเฟิง ฉินเฟิน และเหล่าผู้อาวุโสของตระกูลฉินที่เต็มไปด้วยความตื่นเ
