จากนรกเก้าชั้นเดียวดาย เดิมทีเว่ยเจิ้นยังคิดจะด่ากลับ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อเห็นสายตาของฉินเฉินแล้ว เขากลับตัวสั่นโดยไม่รู้ตัว คำด่าที่เหลือไม่อาจพูดออกมาได้ ร่างกายสั่นระริก
ฉินเฉินแค่นเสียงเยาะ จากนั้นหันหลังแล้วก้าวจากไป ทิ้งศิษย์จำนวนมากที่ยังคงตกตะลึงอยู่เบื้องหลัง
เมื่อมองแผ่นหลังของฉินเฉินที่หายลับไป เว่ยเจิ้นและคนอื่น ๆ จึงค่อยได้สติราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน
“ไอ้สารเลวนั่น” เว่ยเจิ้นหอบหายใจหนัก แววตาเต็มไปด้วยความชั่วร้าย
วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ทำไมฉินเฉินที่เมื่อไม่นานก่อนยังถูกเขาซัดจนเกือบตายบนเวทีประลอง จู่ ๆ พลังกลับเพิ่มขึ้นมากขนาดนี้?
เว่ยเจิ้นนึกถึงการปะทะเมื่อครู่ ร่างกายก็ยังสั่นโดยไม่รู้ตัว
การเตะสองครั้งของฉินเฉินราวกับอำนาจเทพ เทคนิคการต่อสู้เหนือชั้นเล่นงานเขาจนเหมือนของเล่น มันไม่เหมือนสิ่งที่จอมยุทธ์ขอบเขตมนุษย์ขั้นต้นจะทำได้เลย
“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ ท่านเป็นอะไรหรือไม่?”
ลูกสมุนทั้งสามของเว่ยเจิ้นรีบลุกขึ้น พูดด้วยความตกใจ
“เจ้าคิดว่าข้าไม่เป็นอะไรหรือ รีบพาข้าไปห้องรักษาเร็วเข้า อ๊า ของสำคัญของข้า!” เว่ยเจิ้นรู้สึกถึงอาการแหลกสลายของไข่ของตน จึงร้องโหยหวนอีกครั้ง
