กำยำเป็นฝ่ายชกหมัดออกไปแล้วตัวเองกลับพุ่งเข้าชนศอกของฉินเฉินเสียเอง
จากนั้นฉินเฉินใช้เท้าซ้ายเป็นแกน หมุนตัวอย่างรวดเร็ว เมื่อพลังปราณแท้พุ่งออกจากฝ่าเท้า ฝุ่นบนพื้นก็ลอยขึ้นก่อตัวเป็นกระแสลมหมุน และขาขวาของเขายกขึ้นราวสายฟ้า
“อ๊าก!”
“โอ๊ย!”
เสียงร้องโหยหวนสองเสียงดังขึ้น ภาพที่ทุกคนคิดว่าจะเห็นฉินเฉินล้มลงกลับไม่เกิดขึ้น
ตรงกันข้าม เด็กหนุ่มร่างกำยำและอีกคนกลับร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด กลิ้งไปมาราวกับน้ำเต้ากลิ้ง เหงื่อเย็นไหลเต็มหน้าผาก
โดยเฉพาะเด็กหนุ่มที่พยายามเตะทำลายทายาท เท้าของเขาเตะพลาดอากาศ ขณะที่ขาขวาของฉินเฉินเตะเข้าที่หว่างขาของเขาอย่างจัง
เสียงกระแทกทุ้ม ๆ ทำให้ทุกคนที่มองดูรู้สึกหนาววาบที่หว่างขาและตัวสั่นสะท้าน
โดนเข้าเต็ม ๆ แบบนี้ ของสำคัญคงพังยับแล้ว
เด็กหนุ่มที่เหลืออีกคนหนึ่งตัวสั่น ขาสั่นระริก ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ฉินเฉินก้าวไปข้างหน้า ฟาดฝ่ามือออกไป
เพียะ!
เด็กหนุ่มคนนั้นถูกตบกระเด็นราวกับตุ๊กตาผ้า ร่วงลงพื้นอย่างน่าเวทนา เจ็บปวดจนแม้แต่เสียงครางยังไม่มีแรงเปล่งออกมา
“ไอ้สารเลว เจ้ากล้าลงมือจริง ๆ หรือ!” เว่ยเจิ้นชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นก็เดือดดาลจนตะโกน
