เรื่องนี้ทำให้เหลียงอวี่หวาดกลัวอย่างถึงที่สุด เมื่อรู้ว่าคำพูดของฉินเฉินไม่ใช่เรื่องเท็จ เขาก็ไม่อาจรักษาความสงบเอาไว้ได้อีกต่อไป
“ท่านโปรดบอกวิธีถอนพิษแก่ข้า ข้าจะสำนึกบุญคุณไปชั่วชีวิต” เหลียงอวี่คว้าไหล่ของฉินเฉินอย่างตื่นเต้น เสียงของเขาสั่นเครือ ดวงตาเต็มไปด้วยการวิงวอน
บริเวณนี้ค่อนข้างเงียบสงบ ไม่มีผู้ใดเห็นภาพเหตุการณ์นี้ มิฉะนั้นหากผู้คนได้เห็นเหลียงอวี่อ้อนวอนเด็กหนุ่มคนหนึ่งอย่างจริงจังเช่นนี้ คงต้องตกตะลึงอย่างยิ่ง
ฉินเฉินกล่าวว่า “เมื่อครู่เจ้ายังบอกว่าข้าพูดเกินจริง แล้วตอนนี้เหตุใดจึงเชื่อข้า?”
“ข้าตาบอด ไม่รู้จักผู้ยิ่งใหญ่ โปรดท่านอย่าได้ถือสา” เหลียงอวี่กล่าวพร้อมรอยยิ้มประจบ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความโกรธและความอาฆาต คิดอยู่ในใจว่า “ก่อนอื่นต้องได้วิธีถอนพิษมาก่อน จากนั้นค่อยดูว่าข้าจะจัดการกับเจ้าอย่างไร!”
ฉินเฉินเหลือบมองเหลียงอวี่ เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ก็เพียงกล่าวอย่างเฉยเมยว่า “ไปกันเถอะ”
เหลียงอวี่ชะงัก “ไปที่ไหน?”
“ไปห้องหลอมอาวุธของเจ้า ก่อนอื่นช่วยหลอมสิ่งหนึ่งให้ข้า”
แม้เหลียงอวี่จะประหลาดใจ แต่ก็ยังนำทาง พาฉินเฉินเดินลึกเข้าไปในหออาวุธ
ในฐานะนักหลอมอาวุธ
