เหลียงอวี่มองฉินเฉินอย่างเย็นชาแล้วกล่าวว่า “เด็กเหลือขอที่ไหนกัน กล้าดีอย่างไรถึงเรียกชื่อปรมาจารย์เช่นข้า?”
“ฉินเฉิน เจ้ากำลังทำอะไร? ยังไม่รีบกลับไปกับข้าอีกหรือ?” ฉินเฟินตัวสั่นไปทั้งร่าง ตะโกนใส่ฉินเฉิน จากนั้นรีบกล่าวกับเหลียงอวี่อย่างประหม่า “ปรมาจารย์เหลียง นี่คือน้องชายของข้า เขาไม่เข้าใจกฎระเบียบ ขอปรมาจารย์เหลียงโปรดให้อภัยด้วย”
เขาไม่ได้ต้องการช่วยฉินเฉิน แต่กลัวว่าหากฉินเฉินทำให้ปรมาจารย์เหลียงโกรธ จะนำภัยมาสู่ตระกูลฉิน
“เจ้าเพิ่งทะลวงขึ้นเป็นนักหลอมอาวุธขั้นที่สองเมื่อไม่กี่วันก่อนใช่หรือไม่?” ฉินเฉินกอดแขนซ้ายไว้ที่อก มือขวาลูบคาง
“เจ้าต้องการจะพูดอะไรกันแน่?” เหลียงอวี่เหลือบมองฉินเฉินอย่างเย็นชาแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ข้าไม่มีเวลามาพูดคุยกับเด็กเหลือขอเช่นเจ้า ออกไปจากหออาวุธเดี๋ยวนี้”
ท่าทีของฉินเฉินทำให้เขาไม่พอใจอย่างยิ่ง หากอีกฝ่ายไม่ใช่เด็กหนุ่ม เขาคงลงมือไปแล้ว
“ฉินเฉิน ออกไปเดี๋ยวนี้”
ดวงตาของฉินเฟินมืดครึ้ม แทบจะพ่นไฟออกมา เขาคว้าแขนขวาของฉินเฉินทันทีแล้วลากไปทางทางออก
“ปึก!”
พลังปราณแท้ในร่างของฉินเฉินโคจรอย่างรวดเร็ว ไหลเข้าสู่แขนขวา แรงมหาศาลแผ่ออกมาจากแขน เพียง
