“ปรมาจารย์เหลียง ผู้น้อยจ้าวหลิงซาน เป็นบุตรสาวของอ๋องคัง จ้าวจิง และนี่คือจดหมายที่บิดาของข้าให้มอบแก่ท่าน” จ้าวหลิงซานหยิบจดหมายออกมาอย่างระมัดระวังแล้วยื่นให้เหลียงอวี่ ความหยิ่งยโสก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้น
“ที่แท้ก็องค์หญิงหลิงซาน” เหลียงอวี่เปิดจดหมายอ่านอย่างละเอียด จากนั้นเงยหน้ามองจ้าวหลิงซานอีกครั้งแล้วกล่าวว่า “อ๋องคังกับข้าก็พอมีความสัมพันธ์กันอยู่บ้าง ในจดหมายอ๋องคังกล่าวว่า เจ้าต้องการจะมาเป็นศิษย์ของข้าหรือ?”
“ใช่แล้ว ผู้น้อยปรารถนาจะเป็นนักหลอมอาวุธอย่างแท้จริง”
“ข้าไม่เคยดูฐานะหรือภูมิหลังของผู้ที่จะรับเป็นศิษย์ ข้าดูเพียงพรสวรรค์เท่านั้น หากเจ้าไม่มีคุณสมบัติ ต่อให้เป็นบุตรสาวของอ๋องคัง ข้าก็จะไม่รับ”
“ผู้น้อยเข้าใจ”
จ้าวหลิงซานกล่าวด้วยความประหม่า นักหลอมอาวุธขั้นที่สองย่อมมีคุณสมบัติที่จะหยิ่งยโสเช่นนี้ได้จริง
“ดี เช่นนั้นก็ตามข้ามา”
เหลียงอวี่พยักหน้า จ้าวหลิงซานรีบเดินตามไปด้านหลัง ฉินเฟินก็รีบตามไปด้วย
ฉินเฉินครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วจึงเดินตามไปช้า ๆ เช่นกัน
เฉินอวี่เฟยกล่าวกับแขกคนอื่น ๆ ที่กำลังมุงดูว่า “เมื่อครู่ปรมาจารย์เหลียงได้กล่าวแล้ว ผู้ที่ต้องการให้เขาหลอมอาวุธ
