เขาจึงคุ้นเคยกับเรื่องเหล่านี้เป็นอย่างดี
เขาเงยหน้าขึ้น สายตาตกลงบนใบหน้าของเหลียงอวี่
ทันใดนั้นเขาก็ชะงักเล็กน้อย
ราวกับค้นพบบางสิ่งบางอย่าง
คิ้วของเขาขมวดขึ้นเล็กน้อย
เหลียงอวี่เดินเข้ามาตลอดทาง และไม่นานก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าฉินเฉินและคนอื่น ๆ
“ปรมาจารย์เหลียง”
สีหน้าของเฉินอวี่เฟยจริงจังขึ้น นางรีบคำนับอย่างเคารพ
เหลียงอวี่พยักหน้าเมื่อเห็นนาง
สายตาของเขาตกลงบนหินนิลทมิฬในมือของฉินเฟิน
ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
“ปรมาจารย์เหลียง ข้าคือฉินเฟิน บุตรชายคนที่สองของโหวอันผิง
ข้าต้องการขอให้ปรมาจารย์เหลียงช่วยหลอมอาวุธล้ำค่าขั้นที่สอง โดยใช้หินนิลทมิฬก้อนนี้”
ฉินเฟินรีบก้าวออกมาข้างหน้าแล้วกล่าว
เหลียงอวี่ถามว่า
“เจ้าต้องการหลอมอะไร?”
ฉินเฟินดีใจอย่างยิ่ง แล้วกล่าวว่า
“กระบี่คมยาวสามฉื่อ”
เหลียงอวี่พยักหน้าแล้วกล่าวว่า
“หินนิลทมิฬเป็นวัตถุดิบหลอมอาวุธขั้นที่สามระดับสูงสุด
มันมีคุณสมบัติความเย็น สามารถเพิ่มความคมและความแข็งแกร่งของกระบี่คม
และยังมีคุณสมบัติน้ำแข็งติดมาด้วย
น่าเสียดายที่นำมันมาหลอมเป็นอาวุธล้ำค่าขั้นที่สอง นับว่าเสียของเกินไป”
“บิดาของข้าบอกว่า ไม่ว่าการหลอมครั้งนี้จะสำเร็จหรือไม่ หินนิลทม
