ภายในสวนจื่ออี้ ซึ่งเป็นลานที่หรูหราที่สุดของตระกูลฉิน บรรยากาศในขณะนี้หนักอึ้งอย่างยิ่ง
จ้าวเฟิงสวมชุดคลุมสีสันสดใส นางอุ้มแมวดำขนมันวาวไว้ในอ้อมแขน สายตาของนางเย็นชาและชั่วร้ายราวกับอสรพิษพิษร้าย ขณะนั่งอยู่นิ่ง ๆ โดยไม่ขยับ
ในเวลานี้ สาวใช้ผู้มีความงดงามอย่างยิ่งคนหนึ่งเดินเข้ามา แล้วกล่าวอย่างเคารพ
“ฮูหยิน ท่านโหวกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”
“ข้ารู้แล้ว” จ้าวเฟิงกล่าวอย่างเย็นชา ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้อง
ฉินหยวนหงกำลังเดินเข้าสู่โถงใหญ่ช้า ๆ
“ฉินหยวนหง วันนี้เจ้ามีปัญหาอะไรหรือ? เจ้าถึงกับปล่อยไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวนั้นไป แถมยังทำให้คุณชายฉีเสียหน้า ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนั้น บอกข้ามา เจ้าหมายความว่าอย่างไรกันแน่?” จ้าวเฟิงกล่าวด้วยความหงุดหงิดและโกรธจัด
ตระกูลจ้าวเป็นสายสกุลย่อยของราชวงศ์ และยังเป็นตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียงในราชนคร
ดังนั้นจ้าวเฟิงจึงพูดกับฉินหยวนหงราวกับกำลังสอบสวนเขา โดยไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย
ฉินหยวนหงขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า
“เจ้ามาถามข้าหรือ? ข้ายังไม่ได้ถามเจ้าด้วยซ้ำ! ตลอดทั้งวันในจวนนี้ เจ้าทำอะไรกันแน่?!”
จ้าวเฟิงกล่าวอย่างเดือดดาล
“ข้าจะทำอะไรได้เล่า? ก็เพื่อไล่นังสารเลวฉิน
