นตะโกนต่อเนื่องหลายครั้ง ดวงตาเปล่งประกายเย็นเยียบ
“เจ้า…ไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวน้อย เจ้ากำลังพูดจาเหลวไหลทั้งนั้น จับตัวมัน!”
ฮูหยินจ้าวไม่อาจทนได้อีกต่อไป นางคำรามใส่องครักษ์ทั้งสอง
นางสั่นด้วยความโกรธ หากคำพูดของฉินเฉินแพร่กระจายออกไปนอกจวนฉินจริง ๆ แล้ว ฮูหยินใหญ่แห่งตระกูลฉินอย่างนางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในราชนคร
เมื่อได้ยินคำสั่งของฮูหยินจ้าว องครักษ์ทั้งสองก็คำรามขึ้นทันที แล้วพุ่งเข้าใส่ฉินเฉินจากทั้งสองด้าน หวังจะจับกดเขาไว้
ฉินเยว่ฉือร้องออกมาด้วยความตกใจ แล้วพุ่งตัวมายืนขวางหน้าฉินเฉิน พลางตะโกนว่า
“ใครกล้าแตะต้องฉินเฉินของข้า!”
สายตาขององครักษ์คนหนึ่งเย็นลง เขากล่าวเสียงต่ำว่า
“คุณหนูใหญ่ ขออภัยด้วย”
พูดจบ เขาก็ยื่นมือใหญ่ไปหมายจะผลักฉินเยว่ฉือออกไป
แต่ทว่า
ก่อนที่มือของเขาจะสัมผัสไหล่ของฉินเยว่ฉือ
ทันใดนั้น แสงเย็นวาบก็พุ่งขึ้น ทุกคนรู้สึกเหมือนภาพตรงหน้าพร่าเลือน และอากาศภายในห้องก็เย็นลงทันที
จากนั้นก็มีเสียงฉึก เลือดกระเซ็นกระจาย องครักษ์คนนั้นร้องกรีดร้องอย่างน่าสยดสยอง แขนข้างหนึ่งของเขาถูกกระบี่ของฉินเฉินฟันขาดครึ่งหนึ่ง เลือดพุ่งกระจายไปทั่ว
ด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรง เขารี
