“ดีแล้วล่ะ” หญิงงดงามกล่าว พลางมองฉินเฉินด้วยสายตาอ่อนโยน ราวกับในดวงตาของนางมีเพียงลูกชายคนเดียวเท่านั้น
“เฉินเอ๋อร์ บอกแม่มาซิ เจ้าไปประลองกับคุณชายตระกูลเว่ยได้อย่างไร มีใครพยายามใส่ร้ายเจ้าหรือไม่…?”
ฉินเยว่ฉือขมวดคิ้ว มองฉินเฉินด้วยความกังวล
“ไม่ใช่ ข้าเป็นคนอยากประลองกับเขาเอง” ฉินเฉินกล่าว พลางก้มศีรษะลง
แต่แววตาของเขากลับเย็นเยียบอย่างยิ่ง
ความจริงแล้ว เว่ยเจิ้นได้ดูถูกเขาที่สำนัก เรียกเขาว่าไอ้ลูกนอกคอก และด่ามารดาว่าเป็นหญิงแพศยา ด้วยความโกรธ เขาจึงขึ้นเวทีประลอง
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่านี่จะเป็นแผนการที่จงใจเล่นงานเขา
เพราะทันทีที่เว่ยเจิ้นขึ้นเวที อีกฝ่ายก็ใช้มือพิษโจมตีทันที
หากเขาบอกความจริงกับมารดา ด้วยนิสัยของนาง นางจะต้องไปต่อสู้กับตระกูลเว่ยอย่างเอาเป็นเอาตายแน่นอน แต่สถานการณ์ของมารดาในตอนนี้ก็ยากลำบากมากเช่นกัน
เมื่อฉินเยว่ฉือยังสาว นางเคยได้รับการขนานนามว่าเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งของอาณาจักรต้าฉี เป็นที่หมายปองของคุณชายและคุณชายมากมายในราชนคร คนกลางที่มาสู่ขอแทบจะเหยียบธรณีประตูบ้านจนสึก แม้แต่จักรพรรดิในเวลานั้นก็ยังได้ยินชื่อเสียงความงามของฉินเยว่ฉือและตั้งใจจะรับนางเป็นสนม
