่วัน พวกเจ้าก่อเรื่องวุ่นวายกันไปกี่ครั้งกัน แล้วเคยได้สิ่งใดกลับมาบ้าง เชื่อหรือไม่ว่าครั้งนี้หากเจ้าไปอีก พวกเขาก็จะทำให้เจ้าเสียหน้าอีกครา!” กู้อันพูดเสียงเย็น
เจียงซื่อไม่ได้โง่ นางก็รู้อยู่แก่ใจว่ากู้อันพูดถูก แต่นางก็มิอาจกลืนความแค้นลงท้องได้
“แล้วอย่างไร พวกเราก็ปล่อยให้พวกเขาเอาเงินบ้านเราไปกินดีอยู่ดีไม่ได้หรอกนะ! ถ้ามีเงินเหลือ พวกเราควรจะเอาไปซื้อกระดาษกับพู่กันใหม่ให้เจี๋ยเกอเอ๋อร์!”
กู้ฉางเจี๋ยเดินออกมาจากห้องพอดี ได้ยินดังนั้นก็พูดขึ้นทันที “ไม่เป็นไรหรอกขอรับ เงินแค่นี้ก็ถือว่าข้าส่งให้พวกเขาไปแล้วก็กัน เราไม่ต้องคิดมาก”
เจียงซื่อได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจ “ลูกข้าช่างใจกว้างยิ่งนัก สมแล้วที่พวกเขาโชคดีได้เจอครอบครัวเรา ถ้าไปเจอครอบครัวอื่น แค่เรื่องที่พวกเขาทำไป ก็คงโดนลากออกมาประจาน!”
ท่าทางแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าเงินที่เถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยใช้ ถูกพวกเขานับรวมว่าเป็นเงินของบ้านตระกูลกู้ไปเสียแล้ว!
