าเพียบเลย! เต็มรถเข็นไปหมด!” กู้ฮวาเย่ว์พูดเสียงเบา
กู้ฮวาจือก็สะบัดหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ “ไม่ใช่เงินบ้านเราหรือไร พวกเขาข่มขู่เอาเงินจากท่านพ่อไปตั้งมากมาย คงเอาไปซื้อของอย่างสบายใจ ไร้ความยำเกรง เมื่อวานเอะอะโวยวายก็เพราะต้องการเงินมิใช่หรือ”
“แต่…ท่านพ่อให้แค่สองร้อยยี่สิบเหวินเองนะ ข้าวของบนรถเข็นนั่นดูอย่างไรก็เกินห้าร้อยเหวิน!”
กู้ฮวาจือสะอึก นางจ้องมองเงาหลังของกู้ฉางสุ่ยกับเถียนฮวนอยู่นานก่อนจะหันขวับ “พวกเขาต้องซ่อนเงินไว้แน่ๆ! ไปบอกท่านพ่อกับท่านแม่กันเถิด!”
สองพี่น้องรีบกลับไปฟ้อง แน่นอนว่าไม่นานก็เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นอีกในบ้านตระกูลกู้ แต่ด้วยบทเรียนสองครั้งที่ผ่านมา ไม่ว่าจะภรรยาและบุตรสาวจะโวยวายแค่ไหน กู้อันก็ยังคงทำหน้าดุไม่เปลี่ยนแปลง
“ห้ามไป”
“สามี! สองสามีภรรยาคู่นั้นไปตัวตำบลตั้งสองครั้งแล้ว ทุกครั้งกลับมาก็มีของเต็มรถเข็น พวกเขาเอาเงินมาจากที่ใด ถ้าไม่ใช่ขโมยจากบ้านเราไป! ข้าบอกแล้วว่าวันนั้นตอนแยกบ้าน พวกเขาทำเป็นโวยวายแล้วดึงชาวบ้านมาเป็นพยาน มาวันนี้ถึงได้รู้ว่าพวกเขาวางแผนกันไว้หมดแล้ว! พวกเราถูกพวกเขาหลอกเข้าแล้ว!” เจียงซื่อตะโกนลั่น
“แล้วอย่างไร แค่ไม่กี
