พอเห็นสองสามีภรรยาเดินเข้าร้านบะหมี่ไปอย่างหน้าชื่นตาบานโดยไม่ต้องต่อแถวเลยสักนิด ก็มีคนเริ่มไม่พอใจ
“ท่านอาสามสวี แบบนี้มันลำเอียงชัดๆ! ก่อนหน้านี้ข้าอ้อนวอนขอกินก่อน ท่านก็ไม่ยอม เหตุใดพวกเขาจึงทำเช่นนั้นได้”
“พวกเขาเป็นผู้มีพระคุณของข้า ก็นับว่าเป็นผู้มีพระคุณของพวกเจ้าด้วย! ถ้าไม่มีพวกเขา พวกเจ้าคงไม่มีบะหมี่อร่อยๆ กินแบบนี้หรอก! เช่นนั้นแล้วข้าจะไม่ลำเอียงได้อย่างไร” ท่านอาสามหัวเราะร่า พากู้ฉางสุ่ยกับเถียนฮวนเข้าไปในร้าน
พอดีมีโต๊ะหนึ่งเพิ่งกินเสร็จ ท่านอาสามเก็บถ้วยเรียบร้อย จากนั้นก็เช็ดโต๊ะจนสะอาดเอี่ยมไม่มีคราบน้ำมันหลงเหลือแม้แต่น้อยแล้วจึงหันมาด้วยรอยยิ้มก่อนพูดว่า “พวกเจ้าสองคนมานั่งนี่ เดี๋ยวข้าจะให้อาสะใภ้สามของพวกเจ้าลวกบะหมี่ให้เดี๋ยวนี้เลย!”
เขาหายเข้าไปในร้านไม่นานก็กลับออกมาพร้อมกับบะหมี่ร้อนๆ สองชาม
คราวนี้ยังคงเป็นบะหมี่ไก่เหมือนเดิม แต่ข้างบนกลับมีน่องไก่ชิ้นใหญ่ๆ เพิ่มมาอีกสองชิ้น
“ข้าแถมให้พวกเจ้า กินให้เต็มที่!” ท่านอาสามยิ้มหน้าบาน พูดจบก็หันไปมองเถียนฮวนด้วยแววตาเว้าวอน “วันนี้เจ้าช่วยลิ้มรส กินเสร็จแล้วบอกข้าได้เลยว่าดีไม่ดีอย่างไรบ้าง พวกเราจะได้ปรับปรุงทันที!”
ท
