ด้….ครั้งก่อนเขายังเคยด่าไว้บ้านตระกูลเถียนสั่งสอนไม่ดี!
ทว่าบัดนี้เขากลับกล่าวชมนางเสียงดังลั่น จนใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย
เถียนฮวนไม่ได้ใส่ใจเรื่องในอดีตนัก
นางได้ใช้ฝีมือพิสูจน์ตนเองต่อหน้าท่านอาสาม ได้รับคำชื่นชนจากเขาไม่ขาดปาก ในที่สุดก็มีคนเห็นว่านางเก่งกาจเฉลียวฉลาดเพียงใด
ในเมื่อเรื่องราวจบลงแล้ว นางก็ไม่คิดจะกดดันให้ท่านอาสามก้มศีรษะขอโทษนาง
ท่านอาสามผู้นี้เป็นผู้ใหญ่ที่รักและเอ็นดูสามีของนางยิ่งนัก นางมองปราดเดียวก็รู้ว่าเขาไม่ได้มีเจตนาร้าย
“ขอบคุณที่ชมเจ้าค่ะ หากท่านพ่อท่านแม่ของข้าได้ยินคำนี้จากท่านอาสาม คงต้องดีใจมากแน่ๆ” เถียนฮวนรีบตอบ
กู้ฉางสุ่ยก็หัวเราะ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านอาสามเป็นคนแยกแยะผิดชอบดีชั่วได้ ร้านบะหมี่ของท่านต้องเจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้นแน่นอน!”
ว่าแล้วเขาก็ควักเหรียญทองแดงออกมาเตรียมจะจ่ายเงิน แต่ท่านอาสามกลับรีบปัดมือเขาออก “บะหมี่สองชามนี้ข้าเลี้ยงเอง! พวกเจ้าช่วยเหลือข้า ค้าขายดีกว่าแต่ก่อน ข้าแค่เลี้ยงบะหมี่พวกเจ้ายังน้อยไปเสียด้วยซ้ำ! ต่อไปนี้ถ้าพวกเจ้ามาที่ตัวตำบลเมื่อไหร่ ข้าจะเลี้ยงบะหมี่พวกเจ้าเสมอ!”
“จะดีหรือขอรับ” กู้ฉางสุ่ยเอ่ย
เถียนฮวนก
