หรือ”
“หา? พวกเจ้าไม่ได้มาด้วยกันหรอกหรือ” ซูอี๋เหนียงยิ่งตื่นตะลึง
นางนึกว่าเถียนฮวนมากับหมอจางเสียอีก จึงไว้ใจให้ช่วยรักษาแผลโดยไม่ลังเล
เถียนฮวนจึงรีบโค้งคำนับ “ข้าเคยได้ยินชื่อเสียงของหมอจางมานาน เพิ่งมีโอกาสได้พบวันนี้ ข้ากับสามีเป็นชาวหมู่บ้านกานสุ่ย ข้าพอมีฝีมือในการปรุงยาบ้าง ช่วงสองสามวันที่ผ่านมาเราออกไปจับตัวอ้นในป่า สกัดน้ำมันตัวอ้นได้ครึ่งขวด เมื่อได้ยินว่าซูอี๋เหนียงบาดเจ็บ ข้าจึงลองนำมาด้วยเผื่อจะมีโอกาสได้ใช้งาน ดูท่าว่าจะมีประโยชน์กับอี๋เหนียงไม่น้อยเลยทีเดียว”
ซูอี๋เหนียงฟังนางแนะนำตัว กลับตกใจยิ่งขึ้นไปอีก
ทว่านางก็อดยอมรับไม่ได้ว่าน้ำมันตัวอ้นของเถียนฮวนนั้นได้ผลดีจริงๆ ไม่เพียงแต่ช่วยเอาเศษตะกอนที่ติดอยู่มาหลายวันออกไปได้ ยังทำให้ความรู้สึกปวดแสบปวดร้อนบรรเทาลงมาก รู้สึกสบายขึ้นถนัดตา
นางรีบพยักหน้า “ยานี้ดีจริง ข้าจะซื้อ ขวดหนึ่งราคาเท่าไหร่”
“ขวดละห้าตำลึงเจ้าค่ะ” เถียนฮวนตอบ
ซูอี๋เหนียงถึงกับสูดหายใจแรง “ห้าตำลึง? แพงขนาดนี้เชียวหรือ”
“แต่เมื่อเทียบกับใบหน้าของท่านแล้ว ห้าตำลึงก็ไม่นับว่าแพงเลย อีกทั้งหมอจางก็อยู่ที่นี่ เขารู้ดีว่าการสกัดน้ำมันตัวอ้นนั้นย
