รุ่งเช้า ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี พวกเขาก็ลืมตาตื่นเกือบพร้อมกันด้วยความเคยชิน
สองสามีภรรยารีบแต่งตัว ล้างหน้าแปรงฟันแล้วหยิบแผ่นแป้งที่ชาวบ้านให้ไว้เมื่อวานติดตัวไปเป็นเสบียง ก่อนจะพากันมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวตำบล โดยไม่ลืมหยิบขวดกระเบื้องที่ภายในมีน้ำมันตัวอ้นไปด้วย
คหบดีหวังเป็นคนมีชื่อเสียงในตัวตำบล ที่ตั้งของจวนคหบดีหวังหาได้ไม่ยากนัก เพียงถามทางชาวบ้านแถวนั้นก็ทราบแล้ว
เถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยเดินทางมาถึงหน้าประตูจวนคหบดีหวัง เห็นหมอผู้หนึ่งถูกขับไล่ออกมา
หมอชราผู้นั้นไว้เครายาว ผมหงอกไปทั้งศีรษะ เขาล้มลุกคลุกคลานออกมา เมื่อยืนทรงตัวได้ก็หันกลับไปตะโกนด่าเสียงดัง “พวกท่านปฏิบัติต่อหมอแบบนี้ ต่อไปจะไม่มีใครกล้ามารักษาให้คนในบ้านท่านอีก! แผลถูกลวกต้องค่อยๆ รักษา จะเร่งรัดกันได้อย่างไร โลกนี้ไม่มีหรอกนะยาอัศจรรย์ที่กินแล้วหายปวดทันที ผ่านไปสิบวันครึ่งเดือนก็กลับมาเหมือนเดิมไม่ได้หรอก!”
“หมอเฒ่าไร้ฝีมือ ถ้าไม่มีปัญญารักษาก็อย่ามาพล่ามให้มากความ ไปให้พ้นเดี๋ยวนี้!” คนเฝ้าประตูตระกูลหวังเองก็ไม่ยอมใคร ด่ากลับไม่ยั้งปาก
หมอชราโกรธจนตัวสั่น รีบหันไปเรียกผู้ติดตามให้แบกหีบยาเดินจากไป
กู้ฉางสุ่ยเห็นเข้
